bwicaF nMU smJfieAu dsm gRMQ ies nMU ikhMdy ny?

 ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਸਬੰਧੀ ਕਾਫੀ ਵਾਦ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੁਝ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਸ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ , ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਗਤੀਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਸੂਸ਼ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਪਰ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਨਾਂਮ ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਰੋਸੀ ਜਾ ਰਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਇਹ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦੀ ਕਿ ਅਸਲੀਅਤ ਪਾਠਕਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਵੇ । ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸ਼ਬਦਾਵਾਲੀ ਵਰਤੀ ਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸਦੇ ਅਰਥ ਸਪੱਸਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਪਾਠਕ ਮੁਆਫ ਕਰਨਗੇ । ਅਸੀਂ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਹਮਾਇਤੀ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਕੀ ਅਜਿਹੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸ਼ੈਲੀ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ? ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ । ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਇਖਲਾਕ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜਾਉਣ ਸਾਡੇ ਰਹਿਬਰ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ । ( ਸੰਪਾਦਕ )
ਇਸ 'ਅਸ਼ਲੀਲ' ਰਚਨਾ ਨੂੰ 'ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਕਿਉਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੱਥੇਦਾਰੋ!
ਦਮਦਮੀ ਟਕਸਾਲ, ਅਖੰਡ ਕੀਰਤਨੀ ਜੱਥਾ, ਨਿਹੰਗ ਜੱਥੇਬੰਦੀਆਂ, ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ 11 ਤੋਂ 13 ਨਵੰਬਰ 2006 ਤਕ ਦਿਆਲ ਪੁਰਾ ਭਾਈਕਾ ਵਿਖੇ ਫਤਿਹ ਦਿਵਸ ਮਨਾ ਕੇ, ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਤੁੱਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਅਖੰਡਪਾਠ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਸਭ ਸਿੱਖਨ ਕੇ ਹੁਕਮ ਹੈ ਗੁਰੂ ਮਾਨਿਓ ਗ੍ਰੰਥ' ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਤਾਂ ਕੀਤਾ ਹੀ ਹੈ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ 'ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ' ਦੀ ਵੀ ਉਲੰਙਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਕੋਕਸ਼ਾਸ਼ਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਾਣੀ ਕਹਿਣਾ ਕੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਘੋਰ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਤੇ ਟਿਕਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਅੱਗੇ ਲਿਖੀ ਕੰਜਰ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਗੁਰੂਬਾਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕੀ ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ 'ਬਾਣੀ' ਜੋ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਰਚੀ ਸੀ? ਤੇਜ ਅਸਤੂਰਾ ਏਕ ਮੰਗਾਯੋ॥ ਨਿਜ ਕਰ ਗਹਿਕੈ ਰਾਵ ਚਲਾਯੋ॥
ਤਾ ਕੀ ਮੂੰਡਿ ਝਾਂਟ ਸਭ ਡਾਰੀ॥ਦੈ ਕੈ ਹਸੀ ਚੰਚਲਾ ਤਾਰੀ॥ਚਰਿਤ੍ਰ 190॥ ਦ.ਗ੍ਰੰ.ਪੰਨਾ 1082॥
ਇਕ ਤੇਜ ਉਸਤਰਾ ਮੰਗਾਇਆ ਤੇ ਰਾਵ (ਰਾਜੇ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਵਾਲ ਮੁੰਨ ਦਿਤੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਚੰਚਲ ਔਰਤ ਬੜੀ ਹੱਸੀ ਤੇ ਖੁਸ ਹੋਈ ਤੁਮ ਮਦਰਾ ਪੀਵਹੁ ਘਨੋ ਹਮੈ ਪਿਵਾਹਹੁ ਭੰਗ॥
ਚਾਰਿ ਪਹਿਰ ਕੌ ਮਨਿਹੌ ਭੋਗਿ ਤਿਹਾਰੇ ਸੰਗ॥39॥ ਚਰਿਤ੍ਰ 16, ਪੰਨਾ 832॥
ਤੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭੰਗ ਪਿਆ ਫਿਰ ਆਪਾਂ 12 ਘੰਟੇ ਸੰਭੋਗ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ। ਇਕ ਦਿਨ ਭਾਂਗ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਲਈ॥ ਪੋਸਤ ਸਹਿਤ ਅਫੀਮ ਚੜ੍ਹਈ॥
ਬਹੁ ਰਤਿ ਕਰੀ ਨ ਬੀਰਜ ਗਿਰਾਈ॥ ਆਠ ਪਹਿਰ ਲਗਿ ਕੁਆਰ ਬਜਾਈ॥10॥ ਦ.ਗ੍ਰੰ. ਪੰਨਾ 1280॥
ਇਕ ਦਿਨ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਭੰਗ ਲੈ ਕੇ ਪੋਸਤ ਅਤੇ ਅਫੀਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੀ ਲਈ ਫਿਰ 12 ਘੰਟੇ ਕੁਆਰੀ ਨਾਲ ਕਾਮ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਵੀਰਜ ਨਾ ਗਿਰਿਆ॥ ਭਗ ਮੋ ਲਿੰਗ ਦਿਯੋ ਰਾਜਾ ਜਬ॥ਰੁਚਿ ਉਪਜੀ ਤਰਨੀ ਕੇ ਜਿਯ ਤਬ॥
ਲਪਟਿ ਲਪਟਿ ਆਸਨ ਤਰ ਗਈ॥ ਚੁੰਬਨ ਕਰਤ ਭੁਪਨ ਕੇ ਭਈ॥25॥ਦ.ਗ੍ਰੰ ਪੰਨਾ 1380॥
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਿੰਗ ਉਸਦੇ ਭਗ ਵਿਚ ਵਾੜਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੜਾ ਅਨੰਦ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਚੁੰਮੀਆਂ ਲੈਣ ਲੱਗੀ॥ ਪ੍ਰਥਮ ਜਾਰ ਜਬ ਧਕਾ ਲਗਾਯੋ॥ ਤਬ ਰਾਨੀ ਲੇ ਢੋਲ ਬਜਾਯੋ॥
ਜਬ ਤਿਹ ਲਿੰਗ ਸੁ ਭਗ ਤੇ ਕਾਢਾ॥ਤ੍ਰਿਯਾ ਦਿਯ ਢੋਲਧਮਾਕਾ ਗਾਢਾ॥10॥ਦ.ਗ੍ਰੰ. ਪੰਨਾ 1342॥
ਜਦ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਆਦ 'ਚ ਆ ਕੇ ਢੋਲ ਬਜਾਇਆ।ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਦੇ ਭਗ ਉਸਨੇ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਲਿੰਗ ਨਿਕਾਲਿਆ ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਦੜਾ ਦੜ ਢੋਲ ਖੜਕਾਇਆ।
ਨ੍ਰਿਪ ਕੋ ਪਕਰਿ ਭੁਜਨ ਤੇਂ ਲਿਯੋ॥ ਗੁਦਾ ਭੋਗ ਤਾਕੋ ਦ੍ਰਿੜ ਕਿਯੋ॥
ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ ਗੁਦਾ ਭੋਗ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਇਤਨੀ ਆਈ ਕੇ ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ॥ ਭੋਗੁ ਜਾਰ ਅਬਲਾ ਸੌ ਕਿਯੋ॥ ਭਾਂਤਿ ਭਾਂਤਿ ਤਾਕੋ ਸੁਖ ਦਿਯੋ॥
ਉਛਲ ਉਛਲ ਰਤਿ ਅਧਿਕ ਕਮਾਈ॥ ਮੂਰਖ ਭਾਟ ਬਾਤ ਨਹਿ ਪਾਈ॥12॥ ਦ.ਗ੍ਰੰ. ਪੰਨਾ 1064॥
ਯਾਰ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਖੂਬ ਭੋਗ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਦਾ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਮੂਰਖ ਭਾਟ/ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਪਈ॥
ਆਸਨ ਔਰ ਅਲਿੰਗਨ ਚੁੰਬਨ ਭਾਤਿ ਅਨੇਕ ਲੀਏ ਸੁਖਦਾਈ॥
ਯੌ ਤਿਹ ਤੋਰਿ ਕੁਚਾਨ ਮਰੋਰਿ ਸੁ ਭੋਰ ਲਗੇ ਝਕਝੋਰਿ ਬਜਾਈ॥ਦ.ਗ੍ਰੰ.ਪੰਨਾ 1049॥
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਕੀਤੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਪੁੱਟੀਆਂ , ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਸ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੋ ਸੁਨਿ ਬਚਨ ਤੇਜ ਮਨ ਤਯੋ॥ ਕਰ ਮਹਿ ਕਾਢਿ ਛੁਰਾ ਕਹ ਲਿਯੋ॥
ਕਟਯੋ ਲਿੰਗ ਬਸਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਕਾਰਾ॥ ਰਾਜ ਤਰੁਨਿ ਕੇ ਮੁਖ ਪਰ ਮਾਰਾ॥ ਦ.ਗ੍ਰੰ.ਪੰਨਾ 1215॥
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਰੋਧ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੱਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਛੁਰਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ ਕਪੜੇ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਕੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਾਰਿਆ॥
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਐਸੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕੰਜਰ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਕਹਿ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਘੋਰ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਸੋਚੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਿਪਟਣਾ ਹੈ? ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਦਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਜਾਰੀ ਕਰਤਾ: ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਇੰਟਰਨੈਸਨਲ ਕੈਨੇਡਾ ਬਰੈਂਪਟਨ, ਵਿਨੀਪੈਗ, ਕੈਲਗਿਰੀ, ਐਡਮੈਨਟਨ, ਐਬਸਿਟਫੋਰਡ, ਵੈਨਕੂਵਰ, ਯੂ.ਐਸ.ਏ: ਰਾਚਿਸਟਰ, ਕਲੀਵਲੈਂਡ ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ।

*********************************************************************

sR:guirMdr isMG

ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਵ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਔਲਾਦ ਆਖਣ ਵਾਲਾ ਸੰਘ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਹਂਥਠੋਕਾ ਗਿਆਨੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ,
ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹਨ ਜਾਂ ਲਵ ਕੁਸ਼ ਦੀ ?

ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਯੰਗ ਸਿੱਖ ਐਸੋਸਿਏਸ਼ਨ ਦੇ ਆਗੂ ਸ. ਗੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੀਤੇਂ ਕਲ ਫਰੀਦਾਬਾਦ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਸੈਂਟਰਲ ਗਰੀਨ ਵਿਖੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹੀਦੀ ਜੋੜ ਮੇਲਾ ਮਨਾਉਣ ਮੌਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਵ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਔਲਾਦ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਸਿਆ ਕਿ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਵਾਣਤ ਪੰਥਕ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਦਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਵਾਕਰ ਤੁਲ ਕਿਸੇ ਪੁਸਤਕ ਜਾਂ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਨਿਤਨੇਮ ਦੀ ਬਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਅਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਚਨਾ ਗੁਰੂ ਅਸਥਾਨਾਂ ਉਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪੰਥਕ ਮਰਿਆਦਾ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਗਿਆਨੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਨੂੰ ਪੜਿਆ ਨਹੀਂ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਅੱਗੇ ਸਵਾਲ ਖੜਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਿੱਖ ਲਵ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਔਲਾਦ ਹਨ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਪੂਰਣ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪੂਰਬ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦਾ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸੇਧ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਅਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਤਕ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪੂਰਬ ਮੌਕੇ ਉਸ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀਆਂ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਸਗੋ ਲਵ-ਕੁਸ਼ ਦੀ ਔਲਾਦ ਦਸਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਜਂਥੇਦਾਰ ਗਿਆਨੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਕਰਦੇ ਹੋਣ । ਸ. ਗੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਸੰਘ ਪਰਿਵਾਰ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ ਦਾ ਹੱਥ ਠੋਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਤਨਖਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੀ ਵੈਬਸਾਈਟ ਸੰਗਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਂ ਗਿਆਨੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਸਾਬਕਾ ਜਂਥੇਦਾਰ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਸਾਹਿਬ ਲਿਖਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ । ਹੁਣੇ 25 ਮਈ 2009 ਨੂੰ ਨਾਗਪੁਰ ਵਿਖੇ ਵੀ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੀ ਏਪਕਸ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਬੈਠਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ (ਸਾਬਕਾ ਜਂਥੇਦਾਰ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ) ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਇੰਟਰਨੈਟ ਉਤੇ ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋਂ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੀ ਸ਼ਾਖਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਵੀ ਜ਼ਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ. ਗੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆਖਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕੀ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਵ-ਕੁਸ਼ ਦੀ ਔਲਾਦ ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਪੰਥ ਧ੍ਰੋਹੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਸਟੇਜਾਂ ਉਪਰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਸੈਂਟਰਲ ਗਰੀਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਉਹ ਅਸਥਾਨ ਹੈ ਜਿਥੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਅਸਥਾਨ ਉਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਏ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਬਣੇ ।

dsm gS®Q, gurU gS®Q sfihb jI dy brfbr df aiDafqmk gS®Q nhIN dsm gS®Q nUS gurU gS®Q sfihb jI dy brfbr p®kfÈ krnf vI glq hY|  

zf[ joD isMG

dsm gS®Q, gurU gS®Q sfihb jI dy brfbr df aiDafqmk gS®Q nhIN| dsm gS®Q nUS gurU gS®Q sfihb jI dy brfbr p®kfÈ krnf vI glq hY| ieh Èbd pµjfbI XUnIvristI dy zf[ joD isSG ny puwCy dy iewk suafl dy jvfb ivwc khy| iewQy ieh dwsxXog hY ik mIzIey 'c CpIaF ÉbrF anusfr dsm gS®Q pwKIaF vloN bIqI 12 dsSbr nUS aSim®qsr ivKy kIqy iewk sYmInfr 'c ieh dfavf kIqf igaf sI ik dsm gS®Q, gurU gS®Q sfihb jI dy brfbr df aiDafqmk gS®Q hY| ies hoey sYmInfr 'c dsm gS®Q sbSDI JUTf p®cfr rokx leI iewk sSsQf ‘‘È®I dsm gS®Q p®boD sBf'' dI sQfpnf df aYlfn kIqf igaf sI| ies nv giTq sSsQf vloN dsm gS®Q sbSDI jfxkfrI dyx leI aYlfnI geI kmytI dy iewk aihm mYNbr zf[ joD isSG nUS jd ieh puwiCaf igaf ik ‘‘cirq®o piKafn' dy cirq® nS: 21, 22, 23 df pfqr ‘rfie' iewk icqry hoey pfqr hn jF Auh gurU goibSd isSG jI hn, qy ieh AunHF dI hI afqm kQf hY? dy jvfb 'c AunHF ikhf ik ienHF cirq®F df pfqr ‘‘qIjf purK' hY, ies leI Auh gurU goibSd isSG jI nhIN ho skdy, jy Auh gurU goibSd isSG jI dI afqm kQf huSdI qF Auh ienHF cirq®F nUS pihly purK 'c ibafn krdy ijvyN ik bicq® nftk 'c iliKaf hY ‘‘ab mYN afpxI kQf bKfnAu|''

aglf suafl puwiCaf igaf ik p®o: ipafrf isSG pdm aqy inhSg qyjf isSG mihroN vloN p®kfÈq krvfeI dsm gS®Q Èo®mxI stIk dy krqf igafnI eIÈr isSG rfmgVHIaf qF iswDy qOr 'qy ienHF cirq®F nUS gurU goibSd isSG jI dI afqm kQf ilKdy hoey Aus rfie nfmI pfqr nUS gurU goibSd isSG jI hI dws rhy hn, AunHF ivruwD qF iksy ny kfrvfeI dI mSg nhIN kIqI pr p®o: drÈn isSG qF ienHF cirq®F dy, nf hI krqf aqy nf hI pfqr gurU goibSd isSG jI nUS mSndy hn, iPr AunHF ipwCy qusIN sfry hI hwQ Do ky ikAuN pY gey? jvfb 'c zf[ XoD isSG ny ikhf ik AunHF glqI ieh kIqI ik pihlF qF AunHF myrf (zf[ joD isSG df) nfm ilaf ik mYN afpxI pusqk 'c ienHF cirq®F nUS gurU goibSd isSG jI afqm kQf iliKaf hY pr jdoN myry vloN iliKaf nf ivKf sky qF bfad 'c AunHF ny p®o: ipafrf isSG pdm df nfm lYxf ÈurU kr idwqf| puwiCaf igaf ik hux p®o: drÈn isSG 'qy asl doÈ quhfzy nFa dI glq vrqoN hY jF pfq® rfie nUS glq qOr 'qy gurU goibSd isSG jI dws ky gurU sfihb dI qOhIn krnf hY? jy gurU goibSd isSG jI dI qOhIn krnf hI hY qF ienHF hI dosF sbSDI p®o: ipafrf isSG pdm, igafnI eIÈr isSG rfmgVHIaf, inhSg qyjf isSG mihroN, qKq È®I kysgVH sfihb dy sfbkf jQydfr igafnI ÈivSdr isSG aqy hor aYsy ivakqI aqy jQybSdIaF, ijhVy ienHF cirq®F nUS gurU sfihb dI afqm kQf dws ky AunHF dI qOhIn kr rhy hn, AunHF ivruwD ikAuN koeI kfrvfeI nhIN kIqI jFdI? jvfb 'c AunHF ikhf ik p®o: drÈn isSG KfVkUvfd dy idnF 'c qF dsm gS®Q dI rcnf 'coN kIrqn krdy rhy pr hux jdoN KfVkUvfd Kqm ho igaf qF ies df ivroD ÈurU krky nvF ivvfd KVHf kr idwqf hY| puwiCaf igaf ik kI aiswDy lÌËF 'c quhfzf Bfv hY ik jy koeI smuwcy dsm gS®Q nUS gurU goibSd isSG jI dI ikRq mSndf hY qF Aus vloN gurU sfihb jI dI kIqI qOhIn brdfÈq kIqI jf skdI hY pr jy koeI ies nUS gurU sfihb dI ikRq nhIN mSndf qF Aus dI Ëubfn bSd krvfAux leI pwkI DfrI hoeI hY| zf[ joD isSG ies p®Èn df vI koeI qswlIbÉÈ jvfb nf dy sky ik gurU Èrn 'c afAux qoN pihlF bfbf lihxf jI dyvI dy Bgq sn, bfbf amrdfs jI gSgf dy pujfrI sn qF kI AunHF dy gurU srn 'c afAux qoN bfad aqy gurU pd hfsl krn Aup®Sq AunHF vloN dyvI dyviqaF df Kµzn aqy gSgf afidk qIrQF 'qy ieÈnfn krn nUS Pokt krm dwsy jfx vfly AupdyÈ mSnxXog nhIN hn?

iewk hor suafl ik cirq® nS: 71 qF pihly purK 'c hI iliKaf hY, ijs ivwc kvI ny iliKaf hY ik iPr mYN pFvtf qoN kpfl mocn qIrQ dy drÈn krn leI igaf| iswKF nUS isropy dyx dI socI, pr ikqoN koeI dsqfr nf imlI, iPr ispfhIaF nUS mYN hukm kIqf ik ijhVy iewQy mUqdy vyKo, AunHF dIaF pwgF Auqfr ilafAu| rfq Br ivwc 800 pwgF Auqfr leIaF qy svyry Auh Do ky iswKF nUS dy idwqIaF, ijhVIaF bcIaF, Auh vyc idwqIaF, ijhVIaF iPr vI bc rhIaF, Auh ispfhIaF nUS dy idwqIaF| dwso ies cirq® ivwcoN sfnUS ikhVI aiDafqmk jF ispfhI bxn vflI iswiKaf imlI hY, ijs kfrn qusIN ies nUS gurU gS®Q sfihb jI dI brfbrqf dyx leI brfbr p®kfÈ kr rhy ho? zf[ joD isSG ny mSinaf ik AunHF kdI vI dsm gS®Q nUS gurU gS®Q sfihb jI dy brfbr df aiDafqmk gS®Q nhIN ikhf aqy nf hI AunHF dI hfjrI ivwc iksy hor ivdvfn ny ikhf hY| puwiCaf igaf ik jykr sYmInfr ivwc sfry hI ivdvfn brfbr p®kfÈ nf krn dy hwk ivwc sn qF quhfzy smyq iksy vI ivdvfn ny afpxy BfÈx ivwc brfbr p®kfÈ krn df KuwlH ky ivroD ikAuN nhIN kIqf? zf[ joD isSG ny ikhf ik qusIN mYQoN puwiCaf hY qF mYN afpxy vIcfr dws idwqy, mYnUS kI loV peI hY ik aYvyN hI rOlf pfAuNdf rhF| ies dy nfl hI, AunHF dsm gS®Q df p®kfÈ krn vfilaF df pwK pUridaF ikhf ik ijs qrHF iswK rihq mrXfdf 'c iliKaf hY ik pfT df Bog rfgmflf pVH ky jF ibnF piVHaF sQfnk rIqI muqfibk pfieaf jfvy pr rfgmflf qoN ibnF gurU gS®Q sfihb Cfpy koeI nf| iesy qrHF pµjfb qoN bfhr dy do qKqF 'qy sQfnk rIqI anusfr AuQy dsm gS®Q p®kfÈ kIqf jFdf hY, afrqI vI AuQoN dI p®clq rIqI anusfr hY| iswK Drm sfrI dunIaF 'c PYl irhf hY, ies leI AuQoN dIaF sQfnk rIqF Èfml ho hI jFdIaF hn| puwiCaf igaf ik jy hr QF dIaF gurmiq ivroDI rIqIaF Èfml krky iswK Drm nUS imlgoBf bxn idwqf jfvy qF gurU nfnk sfihb df PlsPf ikwQy bcygf? quhfzy vrgy ijhVy isafxy ivdvfn hn, Auh qF afpxy shI vIcfr vI Aus sYmInfr 'c dwsx qoN kSnI kqrfAuNdy hn ikAuNik AuwQy hfjr sfry hI ivakqI dsm gS®Q nUS brfbr p®kfÈ krn dy hwk ivwc sn pr ijhVy p®o: drÈn isSG vrgy ivdvfn, iswK Drm 'c Gus rhIaF gurmiq ivroDI p®SprfvF df ivroD krdy hn, AunHF nUS pµQ 'coN Cyk ky ikhVI pµQk syvf kIqI jf rhI hY?

ies sYmInfr dy p®bSD aqy sPlqf ivwc srgrm BUimkf inBfAux vfly kÈmIr isSG pµjfbI XUnIvristI nUS jd puwiCaf igaf ik cirq® nS: 21, 22, 23 df qusIN aslI pfqr iks nUS mSndy ho? qF AunHF ikhf ik ies df jvfb bfad ivwc dyvFgf| dsm gS®Q dy kwtV smrQk qKq È®I ptnf sfihb dy jQydfr igafnI iekbfl isSG nUS Aup®okq suaflF df jvfb lYx leI do vfr Pon kIqf igaf pr Auh suafl suxidaF sfr hI Pon bSd kr idSdy sn| jykr Aup®okq ivdvfn iewk pwqrkfr vloN puwCy suaflF df jvfb dyx qoN kSnI kqrfAuNdy hn aqy Aus dI qswlI nhIN krvf sky qF Auh ijhVy dsm gS®Q ivroDI ivdvfnF nUS KuwlHI bihs krn dI cuxOqI dy ky iewk mhIny df smF dy rhy hn, AunHF dI qswlI iks ZSg nfl krvfAuNdy hn, ies dI pUrI jfxkfrI Aukq ivdvfn Éud hI dy skdy hn|

avqfr isMG imsLnrI

syLry-ey-pMjfb ryzIE knyzf qy dsm gRMQ bfry hoeI ivcf crcf (04/26/09) ivc myry iek svfl dy jvfb ivc BfeI sqivMdrpfl isMG jI ny mYnUM isrdfr kpUr isMG jI df lyK ‘ikwsf rUp kOr df’ pVHn df suJfE idwqf sI. qF jo mY ‘suiD jb qy hm DrI’ dI aslIaq nMU smJ skF. ies ivwc koeI sLwk nhIN ik isrdfr kpUr isMG jI buhq hI sulJy hovy ivdvfn sn. AunHF dy ies lyK sbMDI koeI itwpxI krnI jfiej qF nhIN hY ikAuNik Auh awj sfzy ivwc mOjUd nhIN hn. pr hux AunF dy ies lyK df ijkr dunIaF dy kony-kony ivc suxy jfx vfly ryzIE syLry-ey-pMjfb dy buhq hI cricq pRogrfm ‘idlF dI sFJ’ ivwc hoieaf hY ies leI kuJ bynqIaF krnIaF jrUrI smJdf hF.

isrdfr kpUr isMG jI ny ieh lyK po: rfm pRkfsL isMG jI (Kflsf kflj, aMimRqsr) dy lyK ‘cfnx munfrf’ jo PrvrI 1959 ivc ‘gurmiq pRkfs’L ivwc Cipaf sI dy sbMD ivc iliKaf sI. ieh lyK dI khfxI dsm gRMQ ivwc drj ‘iqRafcirqR’ ijnHF dI igxqI 405 hY, ivwc cirqR 21,22 aqy 23 qy drj hY. ies khfxI df dovF ivdvfnF ny afpxy lyKF ivwc aMsLk ijkr vI kIqf hY. ies qoN pihlF ik ies lyK bfry mY koeI itwpxI krF, ieh jrUrI hY ik pfTk ies pUrI vfrqf qoN jfxU hox. dsm gRMQ ivwc pMnf 838 qoN 844 qwk drj ieh khfxI ijs dy kul (60+9+12) 81 CMd hn dI pUrI vfrqf ieAuN hY.

sqluj dy kMZy anMdpur nF df iek ipMz sI jo nYxf dyvI prbq dy nyVy kihlUr irafsq ivc sI.3. AuWQy iswK iPrky dy lok afAuNdy qy mUMh mMgy vr pRfpq krky GrF nUM prqdy.4. iek Dnvfn iesqrI AuWQoN dy rfjy qy moihq ho geI .5. mgn nfm df ivakqI jo rfjy df dfs sI, nMU Aus iesqrI ny Dn df lflc dy ky ikhf ik mYnUM rfjy nfl imlf dy. mgn ny lflc ivc afky rfjy nUM bynqI kIqI, jo mMqR afp iswKxf cfhuMdy ho Auh myry hwQ af igaf hY. hux jo mY krn nUM khF, qusIN Auho hI kro.9. mgn dy kihx qy rfjf sfD df Bys Dfr ky rfq nUM Aus iesqrI dy Gr jf phuMicaf.10. iesqrI ny Pul, pfn aqy sLrfb nfl rfjy df svfgq kIqf.11. rfjy ny sfD df Bys Auqfr ky afpxy sLfhI bsqr pihn ley aqy syj nUM susLoiBq kIqf.12. jdoN iesqrI ny afpxf asl mMqv rfjy nUM dwisaf qfN rfjf socIN pY igaf ik mY qfN mMqr lYx leI afieaf sI ieQy qF gwl hI hor hY. rfjy ny ikhf ik mY ajyhf krky nrk ivwc pYx qoN zrdf hf.14. myry srIr ivwc kfm dI agnI buhq PYl geI hY ies nUM sLfNq kro nhIN qfN mY ies agnI ivwc sV ky mr jfvfNgI.22. rfjy ny ikhf ik isLvjI  df iDafn Dr, pr mYN qyrY nfl kfm-kRIVf nhIN krfNgf.24. nUp kuair (nUp kOr) ny ikhf ik hy imwqr! awj myry nfl rucI pUrvk rqI-kRIVf kro nhIN qfN myrI tMg hyToN lMG ky cly jfE.28. rfjy ny ikhf tMg hyToN qfN Auh lMGy jo inpusMk hovy mYN qF apjs hox qoN zrdf hfN.29. nUp kOr Pyr ijd krdI hY pr rfjy ik ikhf hux mYN Auc kul ivwc hfN, Pyr myrf jnm nIc kul ivc hovygf, aOrq ny ikhf ieh jnm qF quhfzy hI bxfey hoey hn. jy awj qusIN mYnUM sLFq nF kIqf qF mY jLihr pI ky mr jfvfNgI.33. rfjy nUM zr hY ik jy ies ny mYnUM BgvqI dI sONh dy idwqI qF mYnUM nrk ivwc jfxF hI pvygf.36. aOrq df dbkf,‘qoih mfir kYsy ijXo’ sux ky rfjf socIN pY igaf. jy ies nfl rmx krF qF Drm jFdf hY jy Bjdf hF qF mOq.41. rfjy ny iesqrI nUM smJfAux leI ikhf,

suiD jb qy hm DrI bcn gur dey hmfry. puq iehY pRn qoih pRfn jb lg Gt Qfry.

inj nfrI ky sfQ nyhu qum inq bZYXhu. pr nfrI kI syj BUil supny hUM n jYXhu .51.

ijvyN pr nfrI kfrn cMdRmf nUM klMk ligaf sI, iesy qrF hI ieMdr dI vI bdnfmI hoeI sI, pr nfrI kfrn hI rfvx aqy kOrvfN dI sYnf mfrI geI sI.52. hy bflf ! mY qF sfry syvkF nUM afpxy pwqr aqy iesqrIafN nUM afpxIaF DIaF smJdf hF.54. ieh sux ky Auh iesqrI kRoiDq ho geI aqy cor-cor df rOlf pf idwqf.55. ieh sLor suxky zOr BOr hoieaf rfjf afpxI juqI aqy cfdr Cz ky Bwj igaf.

‘pnI pfmrI qij BjXo suiD n rhI mfih’.60. ( iekIhvy cirqR dI smfpqI)

cor-cor df rOlf sux ik Aus aOrq dy syvkF ny rfjy nUM Gyr ilaf .2. sfry qlvfrF kZ ky rfjy vwl vDy. llkfr ky kihx lwgy ik awj qYnUM jfx nhI dyvFgy. hy cor! qYnUM Xmlok Byjfgy.3. rfjy ny vI awgo sLYqfnI vrqI, Aus aOrq dy Brf nUM hI  cor-cor kih ky dfVHIEN PV ilaf aqy Aus dI pwg lf idwqI aqy bfkI sfry vI Aus nUM kuwtx lwg pey.5. aOrq Brf-Brf kih ky bcfAux df jqn krn lwgI pr iksy ny vI Aus nUM nf suixaf aqy Aus dy Brf dIafN hI musLkF kws ky bMdIKfny ivc bMd kr idwqf.7. koeI vI ies Byd nUM nf smJ sikaf qy rfjf ieh Cl krky AuQo Bwj igaf.9. (bfeIvyN cirqR dI smfpqI)

svyr hox qy rfjf mhwl qo bfhr afieaf qy sBf lgfeI. 1. AuDr aOrq ny pRym iqafg ky guwsf pfl ilaf qy juqI aqy pfmrI sB nUM ivKf idwqI. 2. ieDr rfjy ny ikhf ik sfzI juqI qy pfmrI corI ho gey hn. (kI rfjf swc boldf hY?) Aus bfry jo iswK sfnUM dsygf, kfl Aus dy nyVy nhIN afvygf. 3. ieh bcn suxky syvkF ny Aus aOrq bfry dws idwqf. 4 . qd rfjy ny Aus aOrq nUM pkV ky lY afAux df hukm idwqf. aqy ieh vI ikhf ky myry khy ibnf Aus qoN koeI puC-pVqfl nhI krnI.5. syvkF ny aOrq nUM juqI qy pfmrI smyq rfjy awgy ilaf hfjLr kIqf .6. rfjy ny aOrq nUM puiCaf, qUM myry bsqR ikAuN curfey hn? ieh suxky aOrq df rMg pIlf pY igaf Aus dy mUMho koeI vI gwl nf inklI . rfjy ny qrIk awgy pf idwqI. .9. svyr hox qy rfjy ny iesqrI nUM Pyr bulfieaf qy iekFq ivwc sfrI gwl kIqI aqy rfjInfmf krky aOrq dI vIh hjfr twky iCmfhI bMnH idwqI. 12.

iCmf krhu ab iqRX hmY bhuir n kirXhu rfiD.

bIs shMs tkf iqsY deI iCmfhI bfiD . 12. (qyeIsvNo cirqR smfpq. squ suBm squ)

 ieh hY Auh pUrI vrqf ‘ikwsf rUp kOr df’. isrdfr kpUr isMG jI dy lyK qy  ivcfr krn qoN pihlf, ies khfxI bfry hor ivdvfnF dy ivcfr jfx lYxy vI lfhybMd hoxgy.

“so QoVf jyhf ijkr mY ciqRrF dy bfry khF, smF myrf sMpUrx hox vflf QoVy jyhy imMt rihMdy ny, sfihb gurU gRMQ sfihb mhfrfj ivwc ijhVy ciqRrf dy bfry gl krdy ny ky mhfrfj ny Kuly bcn kIqy ny, sfD sMgq gurU goibMd isMG mhfrfj ny ijhVy ciqRr ilKy ny, Auhdy ivwc myry grU goibMd isMG ny afpxf ciqRr iliKaf sfD sMgq, jy koeI khy kvIafN ny ilKy ny, gurU goibMd isMG df anUp kOr df ciqRr ikwdf af igaf Auhdy ivc?  ies krky afp ilKy ny. anUp kOr ny gurU goibMd isMG mhfrfj nUM CwÜx dI koiÈÈ kIqI. ky gurU mhfrfj bVf blI XoDf, mY Cl ky ivKfAunI afN aOr Auh iewk bMdy df rUp Dfr ky, jogI bx ky, afpxy nfl cyly-cftVy bxf ky, iewk afpxy afp ivwc jogI mhfqmf bxky qy gurU goibMd isMG mhfrfj nUM sunyhf Byijaf ik mhfrfj sfzy gurU ny quhfzy nfl bcn iblfs krny ny, gurU jfxI jfx sn, pqf sI kI hY CÜ hY DoKf hY, sB kuwJ jfxdy ny, pr ikAuNik sfnUM smJfAux leI koeI jqn qF krnf sI nf.… ies leI sfihb gurU goibMd isMG mhfrfj kihMdy ny, Aus ny jdoN Pyr sfnUM pRyiraf, asI Aus nUM mnHF kIqf, Aus ny anyk pRkfr dIaf tFcf kIqIaF, qfnHy mfry, aYsf vI iliKaf, ky vwzf sUrmf aKvfAunf jF myrI lwq Qwlo lwG jfh nhIN qy myrI gwl mMnlf.…sfD sMgq ijnHF dy mnF dy ivwc kicafeI huMdI af nF ciqRr pVH ky mn AunHF dy zoldy hn. afh sfzy BYx jI bYTy ny kihMdy mY sfrf dsm gRMQ piVHaf, kihMdy kyhVf jyhVf kihMdf mhfrfj swcy pfqÈfh dI bfxI nhIN. sfD sMgq aMdro mhFrfj swcy pfqÈfh dI bKÈÈ hovy iPr ijwdF afh bcn ilKY pVH lo. bcn kIqy nfh, kYr buËidl ijhVy, Auh nhIN bfxI pVH skdy, ijhVy sUrmy XoDy ny Auho hI dsm pfqÈfh dI bfxI pVH skdy. ies vfsqy sfihb gurU goibMd isMG mhfrfj ny ijs vyly anUp kOr ny cirqR vrqy qy dsm pfqÈfh hjUr ny kI AupdyÈ idwqf, hY nf pUrf gurU. iekFq hov, ijQy koeI dyKdf nF hov, iksy df koeI zr nF hovy, Auhdy kol sfbq rihxf qy AuhnUM vI isiKaf dyxI. AuQy dsm pfqÈfh jI ny ikhf:-

suiD jb qy hm DrI bcn gur dey hmfry.

pUq iehY pRfn qoih pRfn jb lg gt Qfry..

inj nfrI ky sfQ nyhu qum inwq bZYXhu.

pr nfrI kI syj Buil supny hUM n jYXhu..

jrf iKafl kro, gurU goibMd isMG kihMdy ny, anUp kOry, myry ipqf gurU qyg bhfdr sfihb ny mYnUM afh gwl khI hoeI aY. iehdf mqlv gurU qyg bhfdr sfihb jI mhfrfj ny gurU goibMd isMG sfihb jI nUM ikhf sI, ik qusIN afpxI eykf nfrI jqI ivwc rihxf, prfeI nfrI nUM suPny ivwc vI nhI dyKxf, gurU qyg bhfdr sihb ny gurU goibMd isMG sfihb jI nUM smJfieaf qy gurU goibMd isMG ny afpxy pMQ vfsqy ilKq kr idwqI, myrf pMQ ies qoN sfvDfn rhy DoKf nf Kfvy”. (‘sRI dsm gRMQ sfihb’ bfry aMqr rfÈtrI sYmInfr ivwc sfbkf jQydfr isMG sfihb igafnI sivMdr isMG jI dy bcn. 23 PrvrI 2008 sYkrfmYNto)

6-cirqRopfKfn gRMQ- sMmq sqfrF sY 47-8 ibw: (1690-91eI:) ivc jdoN dsmysL ipqf jogI, vYrfgI qy sMinafsI afid sMprdfvF dy iswDF-sfDF dy prK-pRKfvy kr rhy sn; qF vYsfKI qy idvflI dy mOikaF pur ‘CjIaf’ rfjmnI (cirqR nM:16) qy ‘anUp kOr’ lfhOrI KqRytI afid rUp-jobn mwqIaF muMD-muitafrF BI anMdpuir afeIaF; aru swcy pfiqsLfh dI cVHdI juafnI qy mnohr nuhfr vyK ky moihq ho geIaF. siqgurF, nfrI dy pRfikRqk suBfAu dy sdky AunFH dIaF BuwlF bKsLIaF qy sumwqy lfeIaF. lyikn iswKF nMU aYsy Cl-iCwdRF qoN bcx dI iswiKaf dyx dy iKafl nfl, AunHF hI idnF qoN nr-nfrIaF dy cln sMbMDI pKfxy klm-bMd krny arMB idwqy. arMB krn smyN hI afp ny dwisaf:-

arG, grB, inRp, iqRXn ko, byd nf pfXo jfie.

qAU iqhfrI ikRpf qy, kuC kuC khoN bnfie]44

agfVI 16vyN cirqR ivwc, gRMQ krqf jI ny, ‘iesqRI-cirqR’ ilKx dy kfrxF vil aYkux iesLfrf vI kIqf hY:-

qbY rfie igRih afie su pRx aYso ikXo. Bly Xqn soN rfiK Drm ab mY ilXo.

Dys dyis inju pRBu kI pRBf bKyir hoN. ho, afn iqRXf kh bhuir n kbhUM hyir hoN] 49

dohrf

vhY pRqwgXf qidn qy , ibafpiq mo ihX mfih.

qf idn qy prnfir ko, hyrq kbhUM nfih] 50

ienHF 404 pKfixaf df nfm afp ny `cirqRopfKfn rwK ky, sMmq sqfrF sY iqRvMjfh BfdroN ÈudI awTy (? CiT)* aYqvfir ‘sqluj’ nid kMZy- anMdpur ivc hI gRMQ smpUrx kIqf….  (Èbd-mUriq pMnf 21-22, lyKk- BfeI rxDIr isMG, rI: skflr, ÈomxI gu: pR; kmytI)

igafnI hrMbs isMG jI dI ilKq ‘sRI dsm gRMQ drpx’ dI BUimkf ivwc (pMnf 43,imqI 7-12-1978) gurcrn isMG vYd ilKdy hn, “anUp kOr dy pRsMg ivwc jo AupdyÈ ipqf jI ny idwqf Auh aduwqI aqy alOikk hY. ieh bicqR khfxI dy rUp ivwc aMikq hY ijs nMU Aup KXfn iliKaf hY. ieh koeI hwT bIqI XQfrq sfKI hY. ieh suMdr AupdyÈ sRI akfl qKq sfihb aMimRqsr dIaF swjy pfsy dIaF pAuVIaF dy Auqly pfsy sMgmrmr dI iÈlf Auqy keI icr pihlF df Aukiraf hoieaf hY. jy kr cirRqo piKafn vflI rncf siqgurU jI vloN nf huMdI qF pRcIn isMG, jo gurmuK pMizq sn, ikAuN ilKdy, jF iksy nMU ilKx dI afigaf ikvy idMdy? ies qrHF sRI akfl qKq sfihb Auqy icqR klf ilKq iswKF leI inrsMdyh hI mfnnIX hY”

“BfvyN ‘qRIaf’ Èbd ieqrI Bfv df pRqIk hY pr iehnF cirqRF ivc kuJ purÈF dy vI hn aqy 3 cirqR aijhy hn jo guru goibMd isMG jI Aupr hI Zukdy hn. ies rcnf dy somy vKo vwK hn. ienHF ivc keI ieiqhfsk, arD ieiqhfsk, imiQhfsk, arD imiQhfsk lok kQfvF dy pfqr aqy svY-bIqIaF hn.” ( sRI dsm gRMQ drpx, pMnf 291,BfeI sfihb igafnI hrMbs isMG)

“ ies qo aglI gvfhI cirqR 21 ivwc hY ijs dy nfiek sfihb afp hn. ‘anUp kuair’ dy buhq jor dyx qy vI nfiek Aus nfl Bog krn nMU iqafr nhIN huMdf ar Aus nMU Auqr idMdf hY:-

bfl hmfry pfs dys dysn iqRXf afvih.

mn bfCq br mfig jfin gur sIs Jukfvie.

isKÙX puqR iqRXf suqf jfin apny icq DirXY.

ho kuh suMdir iqh sfQ gvn kYsy kir kirXY.

ieh Èbd gurU goibMd isMG jI qoN ibnF hor kOx ilK skdf hY? aijhy bcn pivqr afqmf qoN ibnf koeI kih hI nhIN skdf. Auprokq sfrIaF dlIlF qoN spÈt ho jFdf hY ik cirqRF dy krqf sfihb sRI guru goibMd isMG jI hn ijnHF ny iek ivÈyÈ AudyÈ sfhmxy rK ky ienHF cirqRF dI rcnf kIqI. (EhI pMnf 303)

 “ijQoN qk isKF dI kmfeI ivcoN mfieaf dyx df sbMD hY, jfpdf hY ik igafnI jI nMU gurU Gr dI mrXfdf bfry vfkPIaq nhIN. ieqnI mfieaf nUp kuair ny afp ikQo qk Krc kr lYxI sI. ieh mfieaf aqy iesy qrHF hor keI guruisKF nMU hjUr mfieaf bKLÈdy rihMdy sn qF jo loh lMgr qpdy rihx qy isK syvk ijhVy dUroN dUroN afAuNdy AunHF dI sMBfl hoNdI rhy, ieiqhfs gvfh hY ik buhq sfry muwKI iswKF dy pRbMD ivwc vKo vwK QfvF qy lMgr cldy sn. ho skdf hY ik ies qrHF hI gurU jI nUp kuair qoN vI ieh syvf leI hovy. vIh hjfr dI iCmfhI Aus smyN dyxI qy ies sbMDI ilKxf sfihbF df hI kMm hY jy koeI hor kvI huMdf qF aiq kQnI dy BY krky ieh rkm ieqnI kdy nf ilKdf. jdoN hËUr ny nUp kuair nMU mfPL kr idwqf. ‘iCmF kroN ab iqRXf qumy buhr nf krIXhu rFD’ qF hjUr Aus nfl iBMn Byd ikvy vrqdy.” (EhI pMnf 314)

igafnI hrbMs isMG inrnykfr dI krqUUq:- asl ilKq ivc Èbd ‘qumy’ nhI ‘hmy’ hY.

iCmf krhu ab iqRX hmY bhuir n kirXhu rfiD.

bIs shMs tkf iqsY deI iCmfhI bfiD . 12.

afpxI soc nMU shI sfbq krn leI hI ‘hmY’ df ‘qumy’ kr idwqf igaf hY. igafnI hrbMs isMG dy muqfk qF guru jI ny Aus aOrq nMU mfP kr idwqf hY jdky asl ilKq ivc gurU jI aOrq qoN mfPI mMgdy hn. jy ieh gurU jI dI ikrq hY qF ies ivwc bdlI krn df iksy nMU kI aiDkfr hY?

“ieho hI gwl ieDr cirqRo pfiKafnF ivwc vI hY, aOrqF dIaF khfxI ny, ieh iblkul glq hY. sfrIaF iesqrIaF dIaF khfxIaF nhI, sgo Gwto-Gwto 20 khfxIaF mrdF dy nfl vI sbMDq hn ik ieh vI DUV DoNdy jy buhq. ieh vI mfVy huMdy jy keI. sfry hI nF cMgy huMdy nF mfVy huMdy lyikn ijhVy mfVy ivakqI ny, mfVy cirqR ny Auhnf qo bcx dI hdfieq ijhVI hY Auh gurU sfihb ny sfnUM idwqI hY, Auh QF-QF qy sfnUM AupdysL vI idwqy hn. ik ‘suiD jb qy qum DrI bcn gur dey hmfry. puq iehY pRn qoih pRfn jb lg Gt Qfry. inj nfrI ky sMg’ mY qy kihnf ik iekwlf iek aYho aYizkt jyhVf hY, ijhVI iejMksLn hY ‘inj nfrI ik sMg nyhu qum inq bZYXhu’ awj eyzj qo sfrI dunIaF qrwsq hY ik jy iswK eys gwl nUM hI mMn lYx ik inj nfrI ky sMg hI nyhu rwKxf hY qF sLfied ieh jyhVI ibmfrI hY Gwto Gwt iswKF ivc qf nhI PYl skdI.” (zf: joD isMG jI jI dy bcn, 10 nvMbr 2006, gurduafrf gur igafn pRkfsL jvwdI tksfl)

“jyhf ik asIN agy vI afÉ cwuky hF ik sfrIafN khfxIafN iqRXf cirqR nhIN, keI purK cirqr vI hn ijnHF ivwc ikqy ikqy mrdF dI cuqrfeI qy bIrqf df cirqR drsfieaf igaf hY. ies df Bfv vI ieho hY ik ibKm hflfq ivcoN vI cyqMn hoky inkl jfxf isafxy pursLF df kMm hY. gurU sfihb ny kuJ afp bIqIafN vI drj kIqIafN  hn jo ik QF-QF afey hvfilafN qo spÈt ho hI jFdIafN hn. anMdpur dy keI cilqr hn, ijvy 16,21,22,23 afid. 15 nMbr kIrqpur df hY”. (dsm gRMQ drÈn, pMnf 125, ipafrf isMG pdm)

Aupr idwqy hvfilaF qoN spwÈt hY ik  sfbkf jQydfr isMG sfihb igafnI sivMdr isMG jI, BfeI rxDIr isMG, igafnI hrMbs isMG jI, zf: joD isMG jI  aqy ipafrf isMG pdm ieh mMndy hn ky nUp kOr vflf ieh cirqR 21, 22 aqy 23 jo afKy jFdy dsm gRMQ ivwc pMnf 838 qoN 844 qwk drj aqy zf: joD isMG df tIkf (ihMdI) sYcI qIjI pMnf 217 qo 230 qwk ijs dy kul (60+9+12) 81 CMd hn, ieh gurU goibMd isMG jI dI afp bIqI hY.

ies qoN awgy isrdfr jI ny Aus khfxI df sMKyp ijkr kIqf hY jo pfTk Aupr pVH afey hn . awgy afp jI ilKdy hn, “iesy bfeIvyN cirqR ivwc, rUp kOr aqy rfie dy vfkXovfk, Xf svflF dy rUp ivwc, Auh gurvfk drj hn, ijhVy ik iksy  ÈrDfvfn qy ihqkr jwQydfr ny sRI akfl qKq sfihb dIaF hyTlIaf pfAuVIaF dI AuprlI mihrfb Auqy ilKy hoey sn aqy ijMnHF nMU icrMkfl qoN any (ainn) iswK ÈrDflU hr roj pVHdy sn, Auh vfk hn:-

suiD jb qy hm DrI bcn gur dey hmfry.

pUq iehY pRfn qoih pRfn jb lg gt Qfry..

nj nfrI ky sfQ nyhu qum inwq bZYXhu.

pr nfrI kI syj Buil supny hUM n jYXhu..51]…

bfl hmfry pfs dys dysn iqRXf afvih.

mn bfCq br mFig jfin gur sIs Jukfvie.

iswKX pwuqR iqRXf suqf jfin apny icq DirXY.

ho khu suMdir iqh sfQ gvn kYsy kir kirXY. 54.

ieh CMd ‘iqRXf cirqR’ nfmI gRMQ df, inrsMsy vfsqivk hY. ieh ieiqhfs hY ik guru qyg bhfdr jI ny afpxy puwqR guru goibMd isMG nUM AupoRkq AupdyÈ idwqf, ijs nMU ik ihqonpdy nimq iqRX cirqR dy krqf ny, bfeIvyN cirqR ivwc guMd idwqf”

ieQy pfTk nUM ivÈyÈ iDanf dyx dI loV hY, “ijs nMU ik ihqonpdy nimq iqRX cirqR dy krqf ny, bfeIvyN cirqR ivwc guMd idwqf”. hux svfl pYdf huMdf hY ik iqRX cirqR df krqf kOx hY? ies svfl df jvfb isrdfr kpUr isMG jI dy Èbdf `c, “gurU goibMd isMG jI ny ies sihq klf dy Byd nMU ienHF iqMnHF cirqRF ,21, 22 qy 23 ivc, aYsI cqurqf nfl vriqaf hY, ik sfDfrx purK df BulyKf Kf jfxf acMBy dI gwl nhI BfsdI.…”

isrdfr kpUr isMG jI dy bcn, “kI smJ ky ivdvfn lyKk ny ies khfxI, ijhVI ik lok vfrqf (Folklore) qy lok sfihq (Folk literature) qoN Aucycf koeI vfsqivk drjf nhIN rwKdI, iek ieiqhfsk GtnF svIkfr kr ilaf hY”

hux svfl pYdf huMdf hY ik jy isrdfr kpUr isMG jI, (I.C.S and national Professor of Sikhism) afp hI ‘iqRXfcirqR’(kMjr kivqf) nMU guru goibMd isMG jI dI ilKq mMndy hn qF ivcfry pRo: rfm pRkfsL isMG jI df kI dosL ?  isrdfr kpUr isMG jI ilKdy hn, “ieAuN dsm gRMQ ivc, ‘iqRafcirqR’ dy afrMB ivc hI, ies sfry aiDafie nMU ijs ivwc ik pRoPYsr rfm pRkfsL isMG jI vflI ‘rUp kOr’ dI vfrqf drj hY, gurU sfihb ny afp hI ‘pKXfn-cilqRilKXqy’ dy aMq , smfpq Bfg (Epilogue) rfhIN afp ikhf hY:…”, “ieho anfdI iqMn kfl sqX sLkqI iesqrI df idb qy snfqn rUp gurUu goibMd isMG jI ny vrxn kIqf hY…” aqy “ ieWQy BI spwsLt kr idwqf hY ik jo kQf khfxIaF gurU sfihb awgy ilKx lwgy hn, Auh vfsqivk ieiqhfs nhIN, mn rUpI ndI ivwc Aupjy hoey bfk-qrMg hn….”

isrdfr kpUr isMG jI afpxI ilKq ivc vfr-vfr ieh ilK rhy hn ik ieh ilKq gurU jI dI hY pr ies khfxI nfl gurU jI df koeI sbMD nhIN hY ijvNy ik s: rfm pRkfsL isMG jI ilKdy hn. afp jI ilKdy hn, “ieh 21vIN, 22vIN qy 23 vIN khfxI hI rUp kOr df ikwsf hY, ijs nMU sLrDfpUrq pr sfihq rcnf dy rUpFqrF qoN anjfx iswK, gurU goibMd isMG, krqf ‘iqRX cirqR’ dI sYÍ-jIvnI ieiqhfs smJ lYdy hn aqy pusqk krqf jo muV muV “cirqR pKXfny”, “BUp mMqRI sbfdy” df hokf dyeI jFdf hY, Aus nMU axizTf krI jFdy hn.”

AupRokq ilKq ivwc do nukqy bVy hI spwsLt huMdy hn. ‘gurU goibMd isMG, krqf ‘iqRX cirqR’ aqy “BUp mMqRI sbfdy”.  ‘mMqRI BUp sbfdy’  bfry isrdfr kpUr isMG jI afp hI ilKdy hn, “awgy jo iqRXfcirqR dIaF khfxIaF aFAudIaF hn, Auh ‘mMqRI BUp sMbfdy’ rfjf icqR isMG qy Aus dy vjIr dI afpo ivwc gwlbfq hY”. hux svfl pYdf huMdf hY ik gwlbfq qF ho rhI hY rfjf icqR isMG aqy Aus dy vjIr dI pr Aus nMU ilK rhy hn gurU goibMd isMG jI. ikAuN? kI ies nfl ivdvfn lyKk nUM gurU jI dI inrfdrI mihsUs nhI huMdI? jdoN ik dUjy pfsy afp hI ilKdy hn ik, “ieh iqMny khfxIaF (asl ivc iewk khfxI), jy gurU  goibMd isMG jI nMU ienHF df ieiqhfsk pfqR mMnIey, qF spwsLt aijhIaF hn, ijnHF qoN gurU  goibMd isMG jI dI BrpUr inrfdrI huMdI hY.” afp jI ilKdy hn, “ies leI ieh injikRq (Self- Composed) qF hY pr sÍY-ikRq (Original Writing) nhI hY” aqy “iqXf cirqR dI rcnf sLYlI (Literary Form) BI  ievyN pRcIn qy mFgvIN hY ijvNy ik ies dI kQf-vsqU”. kI gurU jI ny vI sfzy vFgUM Copy-Paste hI kIqf sI? kI isrdfr jI vloN ies qrF ilKxf gurU jI dy pRmfxIk jIvn cirqR nfl myl KFdf hY?

“ies khfxI dI aMdrlI gvfhI muqfbk ieh GtnF anMdpur sLihr ivwc vfprI hY.

qIr squdRv ky huqo pur anMd iek gfAu.

nyqR quMg ky iZg bsq khlUr ky TfAu. 3.”

ijs bfry isrdfr kpUr isMG jI afp vI ilKdy hn, “ ieh sqluj dy kMzy nYxf dyvI dy itwly kol, kfhUlr rfj ivc, anMdpur nfmI ipMz Auho hY jo BMgfxI dy XuwD AuprMq dsm pfqsLfh ny afx vsfieaf sI, ‘kfhUlr mY bFiDXo afn anMdpur gFv”

huux svfl pYdf huMdf hY ik anMdpur jo gurUu sfihb jI ny vsfieaf sI, ivwc  gurU goibMd isMG jI qo ielfvf vI koeI hor rfjf sI ijs qoN iswK sMgqf afpxI murfdf pUrIaF krn leI aqy drsLn iddfry krn leI afAudIaF sn?

qhf isK sfKf buhq afvq mod bZfie.

mn bfCq muiK mfg br jfq igRhn suK pfie. 4.

guru goibMd isMG jI qoN ielfvf anMdpur ivc hor kox sI ijs dI sMgqF pUjf krdIaF sn?

bhuir sBn mY bYiT afpu ko pUj khfAU. 32.

anMdpur ivc hor kox ho skdf hY ijs nMU Auh aOrq kihdI hY ik sfry jnm qF quhfzy hI bxfey hoey hn?

khf jnm kI bfq jnm aB kry iqhfry. 33.

anMd pur ivwc gurU jI qNo ielfvf hor kOx sI jo iswKF nMU afpxy puwqr aqy DIaF smJdf sI?

bfl hmfry pfs dys dysn iqRXf afvih.

mn bfCq br mfig jfin gur sIs Jukfvie.

isKÙX puqR iqRXf suqf jfin apny icq DirXY.

ho kuh suMdir iqh sfQ gvn kYsy kir kirXY. 54.

isrdfr kpUr isMG jI hn, “iesy bfeIvyN cirqR ivwc, rUp kOr aqy rfie dy vfkXovfk, Xf svflF dy rUp ivwc, Auh gurvfk drj hn-

suiD jb qy hm DrI bcn gur dey hmfry. pUq iehY pRfn qoih pRfn jb lg gt Qfry.

inj nfrI ky sfQ nyhu qum inwq bZYXhu. pr nfrI kI syj Buil supny hUM n jYXhu. 51.

ieh CMd, ‘iqRXcirqR’ nfmI gRMQ df inrsLMsLy vfsqivk hY ieh ieiqhfs hY ik gurU qyg bhfdr jI ny afpxy puwqr gurUu goibMd isMG nMU AupRokq AupdysL idwqf, ijs nMU ik ihqonpdy nimq iqRX cirqR dy krqf ny, bfeIvyN cirqR ivwc guMd idwqf”

jy ‘suiD jb qy hm DrI’ gurvfk hn aqy ieh isiKaf vI gurU qyg bhfdr sfihb jI vloN afpxy puwqr nMU idwqI geI sI. goibMd rfey jI df jnm 1666 ivwc hoieaf sI aqy gurU qyg bhfdr sfihb jI dI sLhIdI hoeI sI 1675 ivwc Bfv gurU goibMd isMG jI dI Aumr sI 9 sfl. qF svfl pYdf huMdf hY ik 9 sfl dy afpxy bwcy nMU gurU qyg bhfdr jI nMU ajyhI isiKaf dyx dI loV ikE peI? isrdfr kpUr isMG jI dy bcn, “ijs nMU ik ihqoNpdy nimq iqRX cirqR dy krqf ny, bfeIvyN cirqR ivwc guMd idwqf” ies df Bfv qF ieh hY ik iqRXf cirqR df krqf koeI anX purK hY. jdoN ik sfrI ilKq ivwc isrdfr jI ny ieh vfr-vfr sfbq kIqf hY ik ieh ilKq gurU goibMd isMG jI dI hY.

pfTkF nMU Xfd hovygf ik ies sfrI khfxI ‘ikwsf rUp kOr df’ ivwc isrP do pfqr hI muK hn. rfjf aqy nUp kOr. nUp kOr JUT bolky rfjy afpxy Gr swddI hY. rfjf Aus dI syj nUM susLoiBq krdf hY aqy nUp kOr rfjy dI pfn aqy sLrfb nfl syvf krdI hY. jdoN nUp kOr afpxf mMqv dwsdI hY qF rfjf Aus nUM smJfAux df Xqn krdf hY pr sPl nhIN huMdf. aKIr rfjy vlNo ienkfr krn qy nUp kOr cor-cor df rOlf pf idwdI hY qy rfjf afpxI juqI afid Cwz ky Bwj jfdf hY. khfxI dy aMq qy rfjf Aus nUp kOr nfl rfjInfmF krky Aus 40,000 tkf slfnf Bwqf idMdf hY.

hux svfl pYdf huMdf hY ik ies khfxI ivwc iewko iewk mrd pfqr hY. Auh hY rfjf. asl khfxI ivwc ieh pfqr hI isiKaf idMdf hY aqy juqI afid Cwz ky Bwj jFdf hY. qF koeI ieh iks dlIl nfl sfbq krygf ik isiKaf dyx vfly qF gurU jI hn pr jfn bcf ky Bwjx vflf koeI hor?

siqkfr Xog BfeI sqivMdrpfl isMG jI, hux ies svfl df jvfb kOx dyvy?  ijs ilKq nMU pVHky mn ivc iglfnI afAuNdI hY. ‘iqRXf cirqR nMU pVH ky mn ivwc iglfnI afAuNdI hY’ nMU kI gurU goibMd isMG jI ny hI iliKaf hovygf? ikMnI hYrfnI dI gwl hY ik dsm gRMQ dIaF aijhIaF ilKqF nF qF sRI guru gRMQ sfihb dy isDFq nfl myl KFdIaF hn qy nF hI gurU sfihbfn dy jIvn nfl iPr vI pqf nhIN keI iswK ikhVI mjbUrI kfrn ies gMd nUM gurU jI dy nF nfl joVky iswK Drm df aks Krfb krn dI koiÈÈ kr rhy hn. ikMnf cMgf huMdf jy isrdfr kpUr isMG jI  ieh ilK dyNdy ik dsm gRMQ nfl gurU jI df koeI vI sbMD nhIN hY qF ieh mslf kdoN df hI zMUGI kbr ivwc dPn ho jfxf sI ikAuNik AudoN isrdfr jI dI ilKq qy iksy ny vI ikMqU-pRMqU nhIN sI krnf.

inAUXfrk ivc dsm gRMQ bfry iswDI bihs

srbjIq isMG

inAUXfrk ivc dsm gRMQ bfry iswDI bihs df KulF swdf dyx vfly BfeI hrI isMG rMDfvy vfly aqy mlkIq isMG (jnrl skwqr akflI dl bfdl) ijQy afpf ivroDI ibafn dy ky sMgqF nUM guMmrfh krn df asPl Xqn kr hry hn AQy hI afp vI BMblBUsy ivc Psy hyey njLr afAudy hn. Xfd rhy BfeI hrI isMG rMDfvy vfly vloN (mlkIq isMG rfhI) dsm gRMQ bfry ivcfr-crcf krn dy swdy nUM pRvfn kirdaf BfeI kuldIp isMG jI ny afpxy jQy smyq BfeI tYhl isMG jI, mwuK syvfdfr iswK klcrl susfietI, irMcmMz ihwl (inAUXfrk) nfl ivcfr kIqf qF BfeI BfeI tYhl isMG ny KuÈI-KuÈI ‘iswK klcrl susfietI’ vlo pUry sihXog df Brosf idwqf. pRbMDkF vloN ies ivcfr-crcf leI BfeI gurcrn isMG ijAuxvflf (knyzf) nfl ivcfr krky imqI 23 meI idn ÈnIvfr df smF imwQ ilaf igaf. inrDfrq smyN, hAumY dy Bry hoey hrI isMG ny ieh kih ky, “gurcrn isMG myry pwDr df ivdvfn nhIN hY” ivcfr krn qoN ienkfr kr idwqf. pRbMDkF vlo puCx qy hrI isMG ny ikhf ky pRo: drÈn isMG hI myry hfx df hY, mY Aus nfl hI ivcfr-crcf krfgF. BfeI kuldIp isMG jI ny, pRo: drÈn isMG jI nfl spMrk kryky ivcfr-crcf leI 25 meI somvfr idn dy igafrF vjy df smF imQ ilaf . ies dI puÈtI BfeI mlkIq isMG ny 24 meI idn aYqvfr nUM ryzIE Èyr-ey-pMjfb (vYnkUvr) `qy vI kIqI sI. 

25 meI idn somvfr nUM, inrDfrq smyN jdo BfeI hrI isMG jI aqy po: drÈn isMG jI styj Aupr ibrfjmfn hoey aqy dovF awgy mfeIk vI rwKy jf cuwky sn qF, afKrI smyN BfeI hrI isMG ny afp muhfry hI ieh aYlfn krky, “ik akfl qÉq sfihb qoN jfrI hoey hukmnfmy nUM mMndy hoey Auh dsm gRMQ sfihb sbMDI koeI bihs nhIN krngy” dsm gRMQ bfry ivcfr krn qoN ienkfr kr idwqf aqy styj qoN AuT ky cly gey.

hux svfl pYdf huMdf hY jdo BfeI hrI isMG ny afpxy afp nUM ivdvfn sfbq krn leI ieh swdf idwqf sI ky koeI vI myry nfl sRI dsm gRMQ sfihb bfry ivcfr kr skdf hY, kI Audo akfl qÉq sfihb vlo jfrI hoey hukmnFmy bfry AunF nUM jfxkfrI nhI sI? jdo ky ieh hukmnFmf 14 meI 2000 nUM jfrI hoieaf sI. akfl qÉq sfihb vlo jfrI ies hukmnFmy nUM rwd krn vflf iewk hor afdyÈ, ies qoN lwg-Bg sfZy Cy sfl ipCo BfeI joigMdr isMG vydFqI, muK syvfdfr sRI afkfl qÉq sfihb vlo jfrI kIqf jf cukf hY. ijs ivc pMQk ivdvfnf nUM, dsm gRMQ ivroDIafN dy sLMikafN df  ZukvF Auqr dyx leI ikhf igaf sI.

imqI 27 nvMbr 2006 nUM jfrI AupRokq mqy ivwc ieh spwÈt iliKaf hoieaf hY, “mfmly nUM iDafn ivwc rwKidafN dIGr ivcfr krn AuprMq pMj isMG sfihbfn vloN inrxf ilaf jFdf hY ik gurU pMQ nUM smripq ivdvfn ajyhy ÈrfrqI ansrF vloN kIqy jf rhy kUV pRcfr df ieqhfsk qwQF aqy gurmiq dI roÈnI dy aDfr `qy ZukvF AuWqr dyx". kI ieh dsm gRMQ dy hmfieqIafN vloN, ivroDIaF nMU ZukvyN AuWqr dyx df shI mOkf nhIN sI? ieh ikvy mMn ilaf jFvy ky BfeI hrI isMG jI nUM ies bfry jfxkfrI nhI hovygI? 

Aus qo ipCo sLurU hoieaf rMg-brMgy ibafn dyx df islslf, jo lgfqfr jfrI hY.

dsm gRMQ dy ivroDI sMgqF dy ivroD kfrn GtIafN dUsLxbfjLI qy Auqry: BfeI mlkIq isMG  (jg bfxI meI 29)

bfbf hrI isMG dsm gRMQ `qy crcf krn leI awj vI iqafr- mlkIq isMG (jg bfxI jUn 5 )

dsm gRMQ Auqy bihs mOky sMgqF vloN pRoPLYsr drsLn isMG dy ivroD dI vIzIE jldI jfrI krfgy; mlkIq isMG (spoksmYn jUn 7)

sRI akfl qKLq sfihb dy jQydfr dsm gRMQ bfry ivvfd dy hwl leI awgy afAux; bihs sbMDI ivroDIafN dI cuxOqI svIkfr: jQf rMDfvf (jg bfxI jUn 10)

hux jdo BfeI hrI isMG df ieh swdf vI pRvfn kr ilaf igaf hY, “...s: Aupkfr isMG, ny srdfr mlkIq isMG dy cYlMj nUM kbUlidafN ikhf ik dsm gRMQ sMbMDI iksy vI qKLq Aupr ivcfr mMc vwloN 11 ivdvfnF df pYnl ivcfr gosLtI krx leI iqafr hY jykr ies df iswDf pRsfrx tI vI cYnlF rfhIN krvfAux df pRbMD kIqf jfey qF ju swc-JUT df inbyVf iswK sMgqF vwloN sfmUihk qOr `qy kIqf jf sky”. (spoksmYn jUn 10)

qF BfeI hrI isMG jI df nvF ibafn afigaf hY, ‘dsm gRMQ bfry qKLqF dy jQydfr hI PYslf lY skdy hn: sMq rMDvy vfly ( aMimRqsr tfeimjL, jUn10-16 pMnf 6)

BfeI hrI isMG rMDfvf jI, ies qrF afpf ivroDI ibafn dyx nfl ies msly df hwl nhI hoxf. ies qrF dI doglI nIqI nfl qF ijQy sMgqF ivc dubDf pYdf huMdI hY AuQy hI afp dI siQqI vI hfsohIxI bxI hoeI hY.  afp jI nUM inmrqf sihq bynqI hY ik afpxy sfQIaf nfl bYT ky rfie kro aqy Pyr iek spwsLt ibafn idE ik qusI dsm gRMQ bfry KulI ivcfr-crcf krn leI iqafr ho jF nhI hY.

afdr sihq

srvjIq isMG, avqfr isMG imsLnrI, po: mwKx isMG, igafn isMG, zF: gurmIq isMG,

pRo:drsn isMG qoN spsLtIkrn mMgx vfly kI ienHF 51 svflF dy jvfb dy skxgy.

srvjIq isMG

ਸੇਵਾ ਵਿਖੇ,
ਗਿ: ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ,
ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ-ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ,
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ-143006, ਪੰਜਾਬ
ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਜੀਓ,
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਖ਼ਾਲਸਾ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫ਼ਤਹਿ।
ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਖ਼ਾਸ ਸਿਆਸੀ ਧਿਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ‘ਸੇਵਾਵਾਂ’ ਦਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ। ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪ ਜੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ’ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਹੋਏ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਮੀਡੀਆ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਘਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਿਵਾਦਿਤ ਪੁਸਤਕ ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ’ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਰਨ ਦੇ ‘ਗੁਨਾਹ’ ਬਦਲੇ 5 ਦਸੰਬਰ 2009 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ‘ਮਤਾ’ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਕਮ ਰੂਪੀ ਇਸ ਮਤੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ’ਤੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬੰਧ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਲਈ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਆਪ ਜੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਿਤਰੋ-ਪਾਖਿਆਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ) ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ 5 ਦਸੰਬਰ 2009 ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਓਗੇ (ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੀ ਅਦਾ ਕਰੋਗੇ, ਅਸਲ ਫੈਸਲਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਤਾਕਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿੱਥ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿੱਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ), ਉਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਧਾਰਮਕ, ਸਮਾਜਕ ਰਸੂਖ ’ਤੇ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਂਦਾ ਹੈ - ਇਹ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਸਤੇ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਖੇਚਲ ਕਰੋਗੇ ਜੀ? (ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ‘ਹਾਂ’ ਜਾਂ ‘ਨਾਂ’ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।)

51 ਸਵਾਲ
1) ਕੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅਧੂਰੇ ਗੁਰੂ?
2) ਕੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਿਧਾਂਤਕ / ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਕਮੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ?
3) ਕੀ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਉੱਚਾ-ਸੁੱਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਸੇਧ ਲੈਣਾ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ?
4) ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਕਿਹੜੀ ਬਿਹਤਰ / ਵਧੇਰੇ ਉੱਚ ਰਚਨਾ ਜਾਂ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ?
5) ਕੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਨੈਤਿਕ ਉੱਚਤਾ ਵਾਸਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ‘ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ’ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ ਹੋ?
6) ਕੀ ਤੁਸੀਂ (ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ) ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਮਰਥਕ (ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਧਾਂ / ਜੱਥਿਆਂ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰਹਿਨੁਮਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਅਖੌਤੀ ਸਿੱਖ) ਕਥਿਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣ?
7) ਕੀ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹਨ? ਜੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਮਤਿ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਲਾਭ ਹੀ ਕੀ ਹੈ ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਕੁਝ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ?
8) ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਨਹੀਂ ਸਨ?
9) ਜੇਕਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹੀ ਜੋਤਿ ਸਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ (ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ)?
10) ਕੀ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਹਵਾਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਰਚੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਜਾਂ ਨਿਤਨੇਮ ਵਜੋਂ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ?
11) ਕੀ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਸਾਖੀ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ੁਦ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ‘ਪਵਿੱਤਰ’ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਸਨ?
12) ਕੀ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ‘ਗੁਰੂ’ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ?
13) ਕੀ ਤੁਸੀਂ (ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਕ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਠਪੁਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ) ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿਆਣੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋਂ ਥਾਪੇ ਗਏ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਇਕ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ‘ਗੁਰੂ’ ਵਰਗਾ ਦਰਜਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ‘ਗੁਰਬਾਣੀ’ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਚਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
14) ਕੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋਂ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ‘ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ’ ਵਿੱਚ ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ’ ਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ?
15) ਕੀ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਗ੍ਰੰਥ ਉਰਫ਼ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ‘ਆਤਮ-ਕਥਾ’ (autobiography) ਹੈ? ਜੇਕਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਲਿਖਤ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸੰਸਾਰਕ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਈ? ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
16) ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਥਿਤ ‘ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ’ ਬਾਰੇ ਖ਼ੁਦ ਆਪਣੇ ਮੁਖਵਾਕ ਤੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਸਨ?
17) ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ‘ਮਹਾਂਕਾਲ ਕਾਲਕਾ’ (ਜਿਸਦੇ ਅਰਥ ਤੁਸੀਂ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕਰਦੇ ਹੋ) ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਤ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਖ਼ਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ?
18) ਜੇਕਰ ਬਿਹਾਰ ਦਾ ਪਟਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ‘ਮਾਤ-ਲੋਕ’ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਦੇ ਜ਼ਿਲਾ ਚਮੋਲੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੇਮਕੁੰਟ ਪਰਬਤ ‘ਦੇਵ-ਲੋਕ’ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਮਾਤ-ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
19) ਜੇਕਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਥਿਤ ‘ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ’ ਵਿੱਚ ਹੇਮਕੁੰਟ ਪਰਬਤ ’ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ‘ਮਹਾਨ ਅਸਥਾਨ’ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗਏ?
20) ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ (ਦਸਮ ਗੰ੍ਰਥ ਮੁਤਾਬਿਕ) ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਪਾਹੁਲਧਾਰੀ ਤਿਆਰ-ਬਰ-ਤਿਆਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ‘ਖ਼ਾਲਸਾ’ ਨਾਮ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ (ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ) ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੇਮਕੁੰਟ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨ ’ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਾਲੀ ‘ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ’ ਝਾੜਨ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਸੀ?
21) ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਬੀਆਬਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ‘ਤਪ ਕਰਨਾ’ ਗੁਰਮਤਿ ਮੁਤਾਬਿਕ ਠੀਕ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਅਜਿਹੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ੳ) ਤੀਰਥੁ ਤਪੁ ਦਇਆ ਦਤੁ ਦਾਨੁ।। ਜੇ ਕੋ ਪਾਵੈ ਤਿਲੁ ਕਾ ਮਾਨੁ।। ਅ) ਕਾਂਇਆ ਸਾਧੈ ਉਰਧ ਤਪੁ ਕਰੈ ਵਿਚਹੁ ਹਉਮੈ ਨਾ ਜਾਇ।। ੲ) ਤਪੁ ਕਰਤੇ ਤਪਸੀ ਭੂਲਾਏ।। ਪੰਡਿਤ ਮੋਹੇ ਲੋਭਿ ਸਬਾਏ।। ਸ) ਇਕਿ ਤਪਸੀ ਬਨ ਮਹਿ ਤਪੁ ਕਰਹਿ ਨਿਤ ਤੀਰਥ ਵਾਸਾ।। ਆਪੁ ਨ ਚੀਨਹਿ ਤਾਮਸੀ ਕਾਹੇ ਭਏ ਉਦਾਸਾ।।... ਆਦਿਕ ‘ਤਪੁ’ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁਰਵਾਕਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ?
22) ਕੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦਾ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਗਲਤ ਸੀ? ਕੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਥਿਤ ਦੁਸ਼ਟ-ਦਮਨ ’ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਹੇਮਕੁੰਟ ਪਰਬਤ ਤੇ (ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ) ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ?
23) ਜੇਕਰ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਆਤਮ-ਕਥਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਛਕਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੀ ਉਪਜ ਜਾਤ-ਪਾਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਖਾਰਿਜ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਐਲਾਨੀਆ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਰਿਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ‘ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ’ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ?
24) ਜੇਕਰ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਆਤਮ-ਕਥਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਲਈ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਗੰਗੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਦਾਰੀ ਕਾਰਨ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਸਨ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ?
25) ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ (ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚਲੇ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਮੁਤਾਬਿਕ) ਹਿੰਦੂ ਤੀਰਥਾਂ ’ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਸੁੱਖਣਾ ਸੁੱਖੀ ਸੀ?
26) ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ‘ਆਦਿ ਗ੍ਰੰਥ’ ਵਿੱਚ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਪਰਾਲੇ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਏਨੀਆਂ ਮਾਮੂਲੀ ਸਨ ਕਿ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ (ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ) ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਪੁਸਤਕ/ਗ੍ਰੰਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਬਾਰੇ ਭੁੱਲ ਕੇ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ (ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਰਾਹੀਂ) ਰੁਝਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ?
27) ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਹਰਿਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਹਿਬ ਤੱਕ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਸਿਰਫ਼ 4 ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਲਈ ਏਨੀ ਕੁ ਹੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸੀ?
28) ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ‘ਬੇਦੀ’ ਕੁਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਦਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਸਾਹਿਬ ਤ੍ਰੇਹਣ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ‘ਭੱਲਾ’ ਕੁਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਸਨ? ਕੀ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ‘ਭੁੱਲੜ’ ਸੀ (ਜਦਕਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ‘‘ਭੁਲਣ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਅਭੁਲੁ ਗੁਰੂ ਕਰਤਾਰੁ।।’’) ਜਾਂ ਉਸਨੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੂੰ ਬਦੋ-ਬਦੀ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਰਾਜੇ ‘ਰਾਮ’ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਚਾਲ ਖੇਡੀ?
29) ਕੀ ਤੁਸੀਂ (ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਹੁਲਧਾਰੀ ਸਰੂਪ ਪਰ ਹਿੰਦੂ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਾਲੇ ‘ਸਿੱਖ) ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ, ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ‘ਲਵ’ ਦੀ ਔਲਾਦ ਸਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਜੀ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ‘ਕੁਸ਼’ ਦੀ ਔਲਾਦ ਸਨ?
30) ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬਚਿੱਤਰ ਨਾਟਕ ਦੇ ਲਿਖਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਵੱਲੋਂ ਲੜੀ ਗਈ ਭੰਗਾਣੀ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀਰ ਬੁੱਧੂ ਸ਼ਾਹ ਵੱਲੋਂ ਅਹਿਮ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦਾ ਘਟਨਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚਮਕੌਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ?
31) ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ‘ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ’ ਫੜ ਕੇ ਘੜੀਸਨ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਜਿਹੀ ਲਿਖਤ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਸਨ?
32) ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੰਸਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦੇ 32 ਸੰਸਕਰਨ ਉਪਲਬਧ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ 32 ਸੰਸਕਰਨਾਂ ਦੀ ‘ਪੜਤਾਲ’ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਕਾਰਿਤ ‘ਸੋਧਕ ਕਮੇਟੀ’ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੀ ਸਿਫਾਰਿਸ਼ ’ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਛਪਿਆ ਸੰਸਕਰਨ 1902 ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੇਕਰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ‘ਗੁਰਬਾਣੀ’ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਮੇਟੀ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ‘ਸੋਧ’ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਗਿਆ?
33) ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੱਥ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸੋਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਨਰਾਇਨ ਸਿੰਘ ਸਕੂਲ ਦਾ ਟੀਚਰ ਸੀ, ਠਾਕਰ ਸਿੰਘ ਮਿਊਨਿਸਪਲ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਕਲਰਕ ਸੀ, ਹਜੂਰਾ ਸਿੰਘ ਲੱਕੜ ਮੰਡੀ ਦਾ ਸਕੱਤਰ ਸੀ, ਸੰਤ ਸਿੰਘ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਟੀਚਰ ਸੀ, ਕਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਤੇ ਠਾਕੁਰ ਸਿੰਘ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਸਨ ਜਦਕਿ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਇਕ ਹਲਵਾਈ ਸੀ। ਕੀ ਅਜਿਹੇ ਅਕਾਦਮਿਕ ਪੱਧਰ ਦੇ ਲੋਕ 32 ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਾਲ ਹਿੰਦੂਵਾਦੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਸਮਰਥ ਸਨ?
34) ਜੇਕਰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤ ਹਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਕਤ ਸੋਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਮਿਟਾ (delete) ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀਆਂ : ੳ) ਸੰਹਸਰ ਸੁਖਮਨਾ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਤ ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਤਰਜ਼ ’ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।) ਅ) ਵਾਰ ਮਲਕੌਨ; ੲ) ਵਾਰ ਭਗੌਤੀ ਜੀ ਕੀ (ਵਾਰ ਦੁਰਗਾ ਕੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ); ਸ) ਸ੍ਰੀ ਭਗਵੰਤ ਗੀਤਾ ਭਾਖਾ ਸ੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦ ਸਿੰਘ ਕ੍ਰਿਤ; ਹ) ਰਾਗ ਆਸਾ ਔਰ ਰਾਗ ਸੋਰਠਿ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10; ਕ) ਅਸਫੋਟਕ ਕਬਿੱਤ (ਜੋ ਭਾਈ ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੇ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨਿਵਰਸਿਟੀ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਟੀਕੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ); ਖ) ਮਾਝ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10; ਗ) ਛਕਾ ਭਗੌਤੀ ਜੀ ਕਾ।
ਜਦ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿ ਰਾਗਮਾਲਾ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਸਵਾ ਕੁ ਪੰਨੇ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ ਤਾਂ ਫਿਰ ਏਨੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਜਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਿੱਚ ‘ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ 10’ ਵੀ ਦਰਜ ਹੈ, ਨੂੰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਉਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂਵਾਦ ਦੀ ਪ੍ਰੌੜ੍ਹਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਿੱਖ ਜਾਗਰੁਕ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਪਿੱਛਾ ਨਾ ਛੁਡਾ ਲੈਣ? ਕੀ ਇਸਦਾ ਇਹ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਰੂਪ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਵਸਨੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ?
35) ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਸਨੀਕਤਾ ਬਾਰੇ ਬੇਅੰਤ ਸਵਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮਤਿ-ਵਿਰੋਧੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੂੰ ਅਸਿੱਧੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਿੰਦੂਵਾਦ ਦੇ ਅੰਗ ਦਰਸਾਏ ਜਾਣ ਸਬੰਧੀ ਬੇਅੰਤ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੇਖ ਲਿਖੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਸ੍ਰ: ਜਸਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੁਬਈ ਨੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਕੌਣ’ ਵਿੱਚ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੱਜਣ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ 1 ਕਰੋੜ ਦਾ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ। ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੁਹਾਡੀ ਨਸਲ (ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਡੇਰੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੱਗੂਆਂ ਅਤੇ ਪੰਥ-ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ/ਸਰਕਾਰੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਤੋਂ ਪੈਸਾ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੰਬਲਭੂਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੇ ਸਿੱਖੀ ਵੇਸ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ) ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਦਾ, ਤੱਥਾਂ ’ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਕੋਈ ਸਟੀਕ ਲਿਖਤੀ ਜਵਾਬ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਬਤ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ

36) ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਬੰਧੀ ਆਪਣੀ ਹਿੰਦੂਵਾਦੀ ਤੇ ਗੈਰ-ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਬਾਰੇ ਖ਼ੁਦ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਕੀ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਬਤ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੀ ‘ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ’ ਦੇਣ ਲਈ 5 ਦਸੰਬਰ 2009 ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ’ਤੇ ਤਲਬ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਵਾਦਿਤ ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਸਟੈਂਡ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ‘‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।’’ ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ?
37) ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ (ਦੇ ਸਕੱਤਰੇਤ) ’ਤੇ ਤਲਬ ਕਰਨ ਲਈ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰੋਚਸਟਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਕੀਰਤਨ ਦੌਰਾਨ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਇਕ ‘ਕਹਾਣੀ’ ਵਿਚਲੇ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਵੇਸਵਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੱਸ ਕੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ‘ਚਰਿਤਰੋ ਪਾਖਿਆਨ’ (ਤ੍ਰੀਆ ਚਰਿੱਤਰ) ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੰਬਰ 21, 22, 23 ਵਿੱਚ ਬਖਾਨੀ ਗਈ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਾਰ ਕੁਝ ਇਉਂ ਹੈ : ਸਤਿਲੁਜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇਕ ਅਨੰਦਪੁਰ ਪਿੰਡ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਹਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਿੱਖ ਬੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਵਰ ਤੇ ਸੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਘਰੋਂ ਘਰੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਇਕ ਧਨਵਾਨ ਦੀ ਔਰਤ ਇਸ ਵਿੱਚ ‘ਰਾਏ’ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਦੀਵਾਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਇਕ ਵਿਚੋਲੇ ਰਾਹੀਂ ਰਾਇ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭਿਜਵਾਇਆ ਕਿ ਉਹ (ਰਾਇ) ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਔਰਤ (ਅਨੂਪ ਕੌਰ) ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿੱਖਣ ਵਾਸਤੇ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਾਇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਜਦ ਰਾਇ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਔਰਤ ਨੇ ਚੋਰ-ਚੋਰ ਦਾ ਰੌਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਇ ਆਪਣੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜੁੱਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭਜ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਉਸਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੁੱਤੀ ਚੋਰੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਇ ਨੇ ਉਸ ’ਤੇ ਤਰਸ ਖਾਧਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁਆਫ ਕਰਕੇ 20 ਹਜ਼ਾਰ ਟਕਾ ਛਿਮਾਹੀ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚਲੀ ਇਸ ਘਟੀਆ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੁਕ ਕਰਨ ਬਦਲੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਕਿਹੜੀ ਨੀਤੀ ਹੈ?
38) ਤੁਹਾਡਾ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਠੂਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚਲੇ ਪਾਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਪਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਸੰਕੇਤ ਇਸਦਾ ਸਬੰਧ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਥੇ ਅਨੰਦਪੁਰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, (ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇਸ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਕਾਹਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਮੁੱਲ ਖਰੀਦ ਕੇ ਵਸਾਇਆ ਸੀ)। ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਿੱਖ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਿਥੇ ਮੰਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ‘ਰਾਇ’ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਪਾਹਲੁਧਾਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਇ’ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਏਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੱਥ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੁਹਾਡੀ ਨਸਲ ਦੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਹੈ? (ਵੈਸੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਨੀਤੀ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭਗੌਤੀ (ਦੁਰਗਾ) ਦੀ ਵਾਰ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ‘ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗੌਤੀ’ ਲਫ਼ਜ਼ ਦਾ ਅਰਥ ਦੁਰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ‘ਪਰਮਾਤਮਾ’ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।)
39) ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਪਦਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅਤਿ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ’ਤੇ ਆਮ ਵਿਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਰਸ਼ਨ’ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਚਰਿਤਰੋ-ਪਾਖਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੁਝ ਚਰਿੱਤਰ ਅਸਲ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀਆਂ। ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਪਦਮ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਚਰਿੱਤਰ ਨੰਬਰ 16, 21, 22 ਅਤੇ 23 (21, 22 ਅਤੇ 23 ਹੀ ਉਹ ਚਰਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ) ਵਿਚਲੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਨ। ਏਨਾ ਗਲਤ ਤੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੇਖਕ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ (ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ) ਨੇ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਪੁਸਤਕ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਗਾਈ?
40) ਜੇਕਰ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਪਦਮ ਇਹ ਕਹੇ ਕਿ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਵਾਲੇ ਚਰਿੱਤਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਆਪ-ਬੀਤੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਪਰ ਜੇਕਰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਕਿ ਉਕਤ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਗਏ !!! ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਇਸ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਨੀਤੀ ਦੀ ਸੇਧ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੁਰਮਤਿ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ?
41) ਰੋਚੈਸਟਰ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਦੌਰਾਨ ਜੇਕਰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵਾਕਈ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਕਿ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਜਾਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੰਗਤ ਉਸੇ ਵਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦੀ? ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣਾ ਕੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ?
42) ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਰੋਚੈਸਟਰ ਗੁਰਦਆਰੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਜਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਵਿਵਾਦਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਮਦਮੀ ਟਕਸਾਲ ਦੇ ਇਕ ਧੜੇ ’ਤੇ ਕਾਬਿਜ਼ ਹੋਏ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ’ਤੇ ਸਮਲਿੰਗੀ ਹੋਣ ਦੇ ਆਰੋਪ ਲਗਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੀ ਇਹ ‘ਬੇਗਾਨੇ ਕੀ ਸ਼ਾਦੀ ਮੇਂ ਅਬਦੁੱਲਾ ਦੀਵਾਨਾ’ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਘਟਨਾ ਦੇ ਚਸ਼ਮਦੀਦਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ ਬੈਠੇ ਇਕ ਵਿਵਾਦਿਤ ਡੇਰੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ‘ਸ਼ਿਕਾਇਤ’ ਦਰਜ ਕਰਵਾਉਣੀ ਪਈ?
43) ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਖਿਲਾਫ਼ ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰਚਰਨਜੀਤ ਲਾਂਬਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਉਕਤ ਕੀਰਤਨ ਦਰਬਾਰ ਦੀ ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਓਹੀ ਅੰਸ਼ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ’ਤੇ ਪਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰੀਆ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਕਤ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੀਡੀਓ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਦੀ ਕਾਂਟ-ਛਾਂਟ ਕਰ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਪਿੱਛੇ ਉਸਦਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਸੀ?
44) ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ’ਤੇ ਤਲਬ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਸਬੰਧੀ ਮਤੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਆਂ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ’ਤੇ ਉਪਲਬਧ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਪ੍ਰਤੀ ’ਤੇ ਉਕਤ ਮਤੇ ਦੀ ਤਰੀਕ ਅਤੇ ਪੱਤਰ ਨੰਬਰ ਗਾਇਬ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ ਹਨ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਕੋ ਮਸਲੇ ’ਤੇ, ਇਕੋ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਾਲੇ ਮਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ-ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਰੀ ਕਿਉਂ ਕਰਨੇ ਪਏ?
45) ਕੀ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਕ ਪੱਤਰ ਗੁਰਚਰਨਜੀਤ ਲਾਂਬੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਖਾਲੀ ਲੈਟਰ-ਪੈਡ ਮੁਹਈਆ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹੂਲੀਅਤ ਮੁਤਾਬਿਕ ਵਰਤਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?
46) ਕਥਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਿਵਾਦਿਤ ਡੇਰੇਦਾਰ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਉਪਰੰਤ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ‘ਮਤੇ’ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ‘‘ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਕ ਸਟੇਜ ਤੋਂ ਕਥਾ-ਕੀਰਤਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ’ਤੇ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ’’ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਇਕ ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਦ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਆਰੋਪੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। (ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਕਾਨ ਮਾਲਕ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਖਿਲਾਫ਼ ਮੁਕੱਦਮਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਦਾਲਤ ਪਹਿਲੇ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਤੋਂ ਮਕਾਨ ਖਾਲੀ ਕਰਵਾ ਕੇ ਫਿਰ ਮੁਕੱਦਮੇ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਬਲਕਿ ਪਹਿਲੇ ਮੁਕੱਦਮੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੇਕਰ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਕਾਨ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)।
47) ਜੇਕਰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵਾਸਤੇ ਟੈਲੀਫੋਨ, ਮੋਬਾਇਲ, ਈ-ਮੇਲ, ਫੈਕਸ ਆਦਿਕ ਸੰਚਾਰ ਮਾਧਿਅਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰਕੇ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ?
48) ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਪਾਜ ਉਘਾੜਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ‘ਆਰੋਪੀ’ ਬਣਾ ਕੇ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਉੱਤੇ ‘ਤਲਬ’ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਲੀਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਥਾ-ਕੀਰਤਨ ’ਤੇ ਸਥਾਈ ਰੋਕ ਲਗਾ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਰੂਪੀ ਅਜਗਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧਕੇਲ ਦੇਣ ਦਾ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਏਨੀ ਲੰਮੀ-ਚੌੜੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਖੂਬ ਉਛਾਲਿਆ ਗਿਆ?
49) ਜੂਨ 2008 ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਤਤਕਾਲੀ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਗਿ: ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵੇਦਾਂਤੀ ਨੇ ਇਕ ਆਦੇਸ਼ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ’ਤੇ ਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਮੰਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ’ਤੇ ਗਿ: ਵੇਦਾਂਤੀ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਤੁਹਾਡੇ (ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਗਿ: ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ) ਦਸਤਖ਼ਤ ਵੀ ਹਨ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੱਲੋਂ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇਸ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ (ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਹਨ) ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
50) ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਚੇਤੰਨ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸਤਿਕਾਰਤ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਖਿਲਾਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ‘ਕਾਰਵਾਈ’ ਕਰ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ ਪਰ ਜਦ 2008 ’ਚ ਲਗਾਤਾਰ 40 ਦਿਨ ਪੰਥਕ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਯਾਦ-ਪੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਾਦਲ ਪਰਵਾਰ ਦੀਆਂ ਗੁਰਮਤਿ ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ’ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੋਗਲੀ ਨੀਤੀ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਚੁਸਤੀ/ਆਲਸ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਦਸ ਸਕਦੇ ਹੋ?
51) ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੋ-ਟੂਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਹੀਆ ਕਰੋਗੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਵਤਾ ਮੁਤਾਬਿਕ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ-ਕਿਹੜੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾਲਤਾ ਕਰੋਗੇ ਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ (ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਹੀ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੰਵਰ ਸਕਦਾ?

ਆਪਜੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ
ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ
ਸੰਪਾਦਕ-ਇੰਡੀਆ ਅਵੇਅਰਨੈੱਸ
ਏ-11, ਸ਼ਾਮ ਨਗਰ, ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ-110018
ਫੋਨ : 0091-987168322

dsmgRMQ jy JUT hY qF gurU gRMQ sfihb jI dy brfbr pRkfsL ikAuN?

pRo: drsx isMG

ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਨੰ.-1 ਫ਼ਰੀਦਾਬਾਦ ਵਿਖੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਗੁਰਮਤਿ ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਅੰਤਮ ਦਿਨ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਜਂਥੇਦਾਰ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਖ਼ਾਲਸਾ ਨੇ “ਨਾਨਕ ਆਖੈ, ਰੇ ਮਨਾ ਸੁਣੀਐ ਸਿਖ ਸਹੀ..ਲੇਖਾ ਰਬ ਮੰਗੇਸੀਆ ਬੈਠਾ ਕਢਿ ਵਹੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਗਾਇਨ ਕੀਤਾ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗ ਸ੍ਰਵਣ ਵੀ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣਾ ਨਾ ਆਵੇ, ਜੇ ਮੈਂਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਸਾਰੀ ਸ੍ਰਵਣਾਂ ’ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੰਨੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੈਕੜੋਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੰਨੀ ਬੈਠਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੰਨੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਸਿਖਿਆਰਥੀ ਆਏ ਹਨ ਹੁਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਬਣਨਾ ਹੈ , ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਕੁਝ ਬਣਨਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਹੈ । ਜਿੰਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਦੇ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ । ਇਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਸ੍ਰਵਣਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਖਾਤਬ ਹੁੰਦੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਲਿਓ ! ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਬੜਾ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੂੜ ਸੁਣਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੂੜ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਸੱਚ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣੀ ਰਹੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਵੀ ਆਖਦਾ ਹੈ ਮਨ ! ਵੇਖੀ ਕਿੱਤੇ ਕੁੜ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾ ਸੁਣ ਲਈ ਕਿਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚ ਨਾ ਸਮਝ ਲਈ। ਪਰ ਮਨ ਕੀ ਕਰੇ, ਸ੍ਰਵਣ ਕੀ ਕਰਨ ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਝੂਠ ਸੱਚ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ “ਮੁਖਿ ਝੂਠ ਬਿਭੂਖਣ ਸਾਰੰ..ਗਲਿ ਮਾਲਾ ਤਿਲਕ ਲਿਲਾਟੰ” ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ 500 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ? ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਵੀ ਗੱਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲੰਬੇ ਚੋਲਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅੰਦਰ ਝੂਠ ਵਸਦਾ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਫਰੋਲ ਕੇ ਵੇਖੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਚਿੱਠਾ ਚੋਲਾ ਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਝੂਠ ਹੀ ਨਿਕਲੇਗਾ। ਕੁੜ ਨਿਰਾਰਥ ਹੈ । ਕਿੰਨੇ ਭੋਲੇ ਹਨ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਹੜੇ ਕੂੜ ਵੱਲ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਉਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੂੜ ਦੇ ਉਪਾਸ਼ਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਇੰਨੀ ਜ਼ੁਰੱਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕੂੜ ਦੀ ਕਿ ਬੜੇ ਸੁੰਦਰ ਸੁੰਦਰ ਰੁਮਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੱਜ ਸੱਜ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸੱਚ ਦੀ ਪਾਲਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿਓ ਕਿ ਜਿਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਰਾਬਰਤਾ ’ਤੇ ਖੜਾ ਰਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਦਿਓ ਇਹਦੇ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆ ਸੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਮਨਘੜਤ ਝੂਠ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜੁਬਾਨ ਤੋਂ ਫੈਸਲਾ ਦੇ ਦਿਓ । ਉਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ 24 ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਰਿਤਰੋ ਪਖਿਆਨ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਹਨ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦਸ ਦਿਓ ਕਿ ਮਨਘੜਤ ਝੁਠ ਦੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਪੁਲੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੱਚ ? ਜੇ ਤਾਂ ਆਖਦੇ ਹੋ ਝੂਠ ਹੈ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਦ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਤਾਂ ਕਲਪਤ ਪਾਤਰ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕਲਪਤ ਪਾਤਰ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਤਾਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸੱਚ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਨਾਨਕ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਜਾਮੇ ਨੇ 1708 ਵਿਚ ਆਪ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਗੁਰਿਆਈ ਦਿੱਤੀ , ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਗਲਤ ਸੀ ? ਗੁਰਿਆਈ ਦੇਣ ਦਾ ਜਦ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਇਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕੀਤਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪੁਛਿਆ ਨਹੀਂ । ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਣ ਵਾਲਿਓ ਤੁਸੀਂ ‘ਜੋਤਿ ਉਹਾ ਜੁਗਤਿ ਸਾਈ” ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਅਵੱਗਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ , ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗੁਰੂ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਭਲਾ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ? ‘ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਫੁਰਮਾਇਆ ਮਨ ਨਾ ਸਕੀ ਦੁਤਰ ਤਰਿਆ ਨਾ ਜਾਇ’ ਇਸ ਲਈ ਗੋਤੇ ਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਦਾ ਫੁਰਮਾਇਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਹੇ ਕੋਈ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿਓ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ?

ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬੱਚਿਤਰ ਨਾਟਕ ਦੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੱਚ ਹਨ ਜਾਂ ਝੂਠ? ਜੇ ਝੂਠ ਹੈ ਤਾਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਿਉਂ ? ਜੇ ਇਹ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬੀਬੀ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਵਾਲੀ ਸਾਖੀ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬੜਾ ਦੁਖਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਕਹਿੰਦੇ ਆਪ ਹਨ ਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਮੇਰੇ ’ਤੇ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਆਪ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚਰਿਤ੍ਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੱਡ ਬੀਤੇ ਹਨ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਭਲਿਆ ਗੁਰੂ ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ? ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਗੱਲ ਇੰਨ ਬਿੰਨ ਖੋਲ ਕੇ ਸੁਣਾਂਵਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਥੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਉਸ ਅੱਗੇ ਮੱਥੇ ਟੇਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ? ਸੁਧਿ ਜਬ ਤੇ ਹਮ ਧਰੀ…ਪਰ ਨਾਰੀ ਕੀ ਸੇਜ ਭੂਲ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਨਾ ਜਇਓ” ਜੇ ਇਹ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸੇ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਅਸੀਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਕਿਉਂ ਝੂਕਾਈਏ ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਅਨਿਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਗੁਰੂ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨਾਲ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੋ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਬੰਦੇ ਡਾ. ਜੋਧ ਸਿੰਘ ਦਾ ਟੀਕਾ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ ਅਤੇ ਅਨੂਪ ਕੌਰ ਦੇ ਕਲਪੱਤ ਪਾਤਰ ਰਾਹੀਂ ਅਨੰਦਪੁਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਲੰਕਤ ਕਰਣ ਦੀ ਸਾਖੀ ਨੂੰ ਆਪ ਘੋਖ ਲਵੋ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਥੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਸੱਚ ਕੀ ਬਾਤ ਆਖਦੇ ਹਨ ਉਥੇ ਇਹ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਕੂੜਿ ਨਿਖੁਟੇ ਨਾਨਕਾ ਉੜਕਿ ਸੱਚ ਰਹੀ’ ਭਾਵ ਅੰਤ ਵਿਚ ਸੱਚ ਦੀ ਹੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇਗੀ ।

jQydfr gurbcn isMG aqy sfbkf jQydfr drsn isMG

1. ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਹੀ ਅੰਗ ਹੈ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ।- ਜਥੇਦਾਰ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ
ਜਵਾਬ (ਪ੍ਰੋ.ਦਰਸਨ ਸਿੰਘ)- ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਅੰਗ ਆਖ ਕੇ, ਕੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਅਪੰਗ {ਅਧੂਰਾ} ਨਹੀਂ ਅਖਿਆ ਗਿਆ? ਕੀ ਹਰ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੀਤੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੁ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਕਹਿਣਾ ਪਾਪ ਨਹੀ?
2. ਸੰਤ ਬਨਣ ਵਾਸਤੇ ਗੁਰੂ ਗੰ੍ਰਥ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬਨਣ ਲਈ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਵਿਚਾਰਨਾ ਅਤੇ ਅਰਥ ਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਨਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।- ਜਥੇਦਾਰ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ
ਜਵਾਬ( ਪ੍ਰੋ.ਦਰਸਨ ਸਿੰਘ) ਤਹਾਡੇ ਕਹੇ ਮੁਤਾਬਕ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਰਬ ਕਲਾ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ। ਸੰਤ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਿਪਾਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਬਨਣ ਲਈ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਮੈ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਗੁਰੂ ਇਤਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤ ਸਿਪਾਹੀ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਮੀਰੀ ਪੀਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜੀ ਨੇ ਲਿਆਂਦਾ। ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ, ਗੁਰੂ ਹਰਿ ਰਾਏ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਜੰਗਾਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ। ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ‐
ਦਲ ਭੰਜਨ ਗੁਰ ਸੂਰਮਾ ਵਡ ਜੋਧਾ ਬਹੁ ਪਰ ਉਪਕਾਰੀ।
ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਵਕਤ ਕਿਹੜਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸੀ ?
3. ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਇਕੋ ਹੀ ਹੈ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਜੋ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ।-ਜੱਥੇਦਾਰ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ
ਜਵਾਬ (ਪ੍ਰੋ. ਦਰਸਨ ਸਿੰਘ)- ਜੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਕ੍ਰਿਤ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਉਤੇ ਮੈਂ ਕੀ ਗੁਨਾਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੀ ਤਾਂ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੱਥੇਦਾਰ ਜੀ ! ਮੈ ਖੁਲੇ ਆਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਟੇਜ ਉਤੇ ਭਰੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਟੇਜ ਤੇ ਬੈਠੋ ਅਤੇ ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰੋ ਜਾਂ ਮੈ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਥਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਗਲਤ ਅਰਥ ਕਰਾਂ, ਤੁਸੀ ਮੈਨੂੰ ਟੋਕ ਦਿਓ।

ਪਰ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸੱਚ ਸੁਨਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ 5 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀ ਪੰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਉਤੇ ਆ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦੇ ? ਇਸੇ ਡਰ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗਲਤ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਛੇਕ ਦੇਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਬਾਨ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸਚ ਸੁਨਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।

ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਰਬ ਕਲਾ ਸਮਰੱਥ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਮੰਨ ਕੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਕ ਗੱਲ ਹੋਰ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬਚਿਤਰ ਨਾਟਕੀਏ {ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ} ਪੰਥ ਵਿਚੋਂ ਛੇਕੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਮੈਂਬਰ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਵਿੱਚੋ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀ ਛੇਕਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਆਪ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਤੋਂ ਬੇਮੁਖ ਹਨ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ - ਗੁਰਸਿਖਾ ਵਡਿਆਈ ਭਾਵੈ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਮਨਮੁਖਾ ਓਹ ਵੇਲਾ ਹਥਿ ਨ ਆਇਆ ॥ ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਾ ਨਾਲੋ ਤੁਟੀ ਭਲੀ ਜਿਨ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰੁ ॥

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਦਰ ਦਾ ਕੂਕਰ,
ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਖਾਲਸਾ
ਸਾਬਕਾ ਸੇਵਾਦਾਰ, ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ

 iswK pRcfrkF iKlfP hukmnfmy jfrI krn vfilaF qwk myrI avfjL phMucfA

pRym isMG pfrs

ਇਕ ਕਿੱਸਾ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਬੰਦਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨੰਬਰਦਾਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਸੋਚ ਦੇ ਧਾਰਨੀ ਬਣਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਇਹੋ ਹੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਚਿੰਤਕਾਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਖੋਜੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ/ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਲੀਲ ਕਰਕੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਾਰ ਦੇ ਸਿੱਖੀ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਬੇਤਾਜ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਚਾਪਲੂਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦਾ ਰੂਪ ਕਹਿ ਕੇ ਜਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਦੂਤ ਕਹਿ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਰ ਹੁਕਮ ‘ਇਲਾਹੀ ਹੁਕਮ’ ਸਮਝ ਕੇ ਮੰਨਣ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਮਨਾ ਲਿਾ ਸੀ। ਉਂਞ ਹੀ ਸਾਡੇ ਤਖ਼ਤਾਂ ’ਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਜਥੇਦਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਣ ਲਗ ਪਏ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਪਲੂਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਰ ਗਲਤ ਸਹੀ ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੀ ਹੁਕਮ ਵਾਂਗ ਮੰਨਣ ਕੇ ਫਤਵੇ ਜਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰ ਇਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੇ ਦੂਤ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਫਿਰ ਚਾਪਲੂਸ ਮਨੋਬਿਰਤੀ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੰਦੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਚਿੰਤਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਸਗੋਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸੱਚੀ ਰਾਏ ਦੇਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਚੰਗੇ, ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬਾਦਸ਼ਾਹਜਾਂ ਰਾਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਪਲੂਸਾਂ ਤੋਂ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕਰ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਅਗਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਧਾਰਨੀਾਂ ਅਤੇ ਚਾਪਲੂਸਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ) ਭੰਬਲ-ਭੂਸੇ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਦੇ ਰਾਹਬਰਾਂ, ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰਾਂ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਕਿਸ ਪਾਸੇ ਲਿਜਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ
ਕੀ ਕਿਸੇ ਪੰਥ ਦੇ ਰਾਹਬਰ ਨੇ ਜਾਂ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚਣ ਤੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦਾ ਤਖ਼ਤ ਮੰਨ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਹਰ ਹੁਕਮ ’ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹੁਕਮਨਾਮਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਾਜ ਕੀ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਉਲਟੇ-ਸਿੱਧੇ, ਬੇਲੋੜੇ ਜਾਂ ਸਿਆਸੀ ਹਿਤਾਂ ਦਾ ਪੂਰਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਕਢੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਜਾਗਰੁਕ ਸਿੱਖ ਹੁਕਮਨਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਮਜ਼ਾਕ ਜਾਂ ਇਕ ਸਿਆਸੀ ਧਿਰ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ? ਦੋਸ਼ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਲੋਕੀਂ ਪੁਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਦੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਖ਼ਤਾਂ (ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ) ਦੀ ਇਹੋ ਮਰਿਆਦਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਖੋਜੀਆਂ, ਸੱਚ ’ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਤੇ ਕੱਚ (ਝੂਠ) ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਅਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਦਾ ਪਾਂਧੀ ਬਨਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮ-ਕਾਂਡਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰਸਿੱਖ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ’ਚੋਂ ਛੇਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਕੀ ਹੁਕਮਨਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਥੋਕ ਦੇ ਭਾਅ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਜਾਰੀ ਕਰਨਾ, ਨਿਜੀ ਕਿੜ ਕਢਣ ਲਈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਰਕਾਰੀ ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤੀ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਅੱਜ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਭੰਬਲ-ਭੂਸਾ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ? ਕਿਉਂ ਉਸ ਅਸ਼ਲੀਲ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮਰਦ ਅਗੰਮੜੇ, ਮਰਦ-ਏ-ਮੁਜਾਹਿਦ, ਧਰਮ ਰੱਖਿਅਕ ਦੇ ਆਚਰਨ ’ਤੇ ਹੀ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਏ? ਅਸੀਂ ਕਿਉਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੱਚ ’ਚੋਂ ਕੱਚ ਕਢਣ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਵੇਖਿਆ ਤੱਕ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਤਰਫ਼ਦਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਡੇ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਤਥਾਕਥਿਤ ਜਥੇਦਾਰ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ ਤੇ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਜਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕਦੇ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦ ਪੰਥ ’ਤੇ ਕੋਈ ਭੀੜ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਸਰਬੱਤ ਖ਼ਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਸੀਨੀਅਰ ਆਗੂਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰੇ ਉਪਰੰਤ ‘ਜਥੇਦਾਰ’ ਕੌਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਦਿੱਕਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ‘ਸਿੱਖ’ ਆਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਪਹੁਦਾਰੀਆਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ - ਉਹ ਵੀ ਆਰੋਪੀ ਪੱਖ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਘੋਖ ਕਰਕੇ - ਉਹ ਵੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਤੋਂ ਨਿਖੇੜਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਥ ਵਿਚੋਂ ‘ਛੇਕਣ’ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਜਿਹੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪੰਥ ਦੇ ਉ¤ਘੇ ਖੋਜੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਿ: ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਅੰਬਾਲਾ, ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ, ਪ੍ਰੋ: ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਘੱਗਾ (ਘੱਗਾ ਜੀ ਨੂੰ ‘ਛੇਕਿਆ’ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ) ਨੂੰ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਮਨਮਰਜ਼ੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੁਕਮਨਾਮਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ।
ਇਸੇ ਨੀਤੀ ਤਹਿਤ ਹੁਣ ਉ¤ਘੇ ਰਾਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਪੰਥ ’ਚੋਂ ਛੇਕਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਥਾ-ਕੀਰਤਨ ’ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਇਸਦੇ ਲਈ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਦਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੋ ਕਥਾ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਸੀ (ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਰੂ-ਵਿਰੋਧੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ), ਉਸਦਾ ਅਧਾਰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਹੀ ਸੀ। ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਉ¤ਘੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਖ਼ੁਦ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿੱਤਰ ਕੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਸਬੰਧੀ ਕੋਈ ਦੋ-ਟੂਕ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ। ਸੱਚ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਕੋਈ ਸੁਖਾਵਾਂ ਹੱਲ ਕਢੋ ਤੇ ਸੱਚ ’ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦਿਓ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਪਰ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨੰਬਰਦਾਰ ਵਾਲਾ ਕਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ’ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।

srbjIq isMG

ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਿਆਸੀ ਆਕਾਵਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ’ਤੇ ਤੱਤ ਗੁਰਮਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ/ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਇਸੇ ਨੀਤੀ ਤਹਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਮਾਤਰ ਹੈ। ਬਾਦਲਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਵਖਿਆਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਵੋਟਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖੀ-ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸਲਈ ਇਸ ‘ਸਿਆਸੀ ਖ਼ਤਰੇ’ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬਹਾਨੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ’ ਨਾਂ ਦੀ ਵਿਵਾਦਿਤ ਪੁਸਤਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਵੇਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਅਨਜਾਣਤਾ ਦਾ ਲਾਭ ਚੁੱਕਦਿਆਂ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚਲੇ ਕੁਝ ‘ਚਰਿੱਤਰਾਂ’, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਾਰੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ‘ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ’ ਦੱਸ ਕੇ ਸਨਮਾਨਯੋਗ ਰਾਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਨੂੰ ਜ਼ਲੀਲ ਕਰਨ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੈਕਚਰਾਂ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਪਰ ਅਧਾਰਹੀਨ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਨੂੰ ‘ਅਧਾਰਹੀਨ’ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਕਤ ਚਰਿੱਤਰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਆਪ ਬੀਤੀ ਹੈ (ਜਦਕਿ ਪਿਆਰਾ ਸਿੰਘ ਪਦਮ, ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਆਪ ਬੀਤੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਕ੍ਰਿਤ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਿੱਧੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ’ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਕੜ ਉਛਾਲ ਰਹੇ ਹਨ) ਬਲਕਿ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਾਦਿਤ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਥਾਂ-ਥਾਂ ’ਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੇਤੰਨ ਸਿੱਖ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਬਾਬਤ ਪਿਛਲੇ ਕਾਫੀ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੇਖਾਂ/ਕਿਤਾਬਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਬਾਬਤ ਤੱਥ-ਭਰਪੂਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਸਮੁੱਚੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਸਲੇ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਿਖਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਸੱਚਾਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ) ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਕਦਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਿਆਦਾ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੋ ‘ਤਖ਼ਤਾਂ’ ਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਭਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਤਾਂ ਇਸ ਨੀਤੀ ਦਾ ਖੁੱਲ ਕੇ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕਦੇ ਇਸ ਗਲਤ ਪਿਰਤ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਜਤਾਇਆ ਬਲਕਿ ਉਕਤ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨਿਰੋਲ ਗੁਰਮਤਿ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਿਖਾਰੀਆਂ/ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਜਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਵਿੱਚ ਅੜਿੱਕੇ ਹੀ ਡਾਹੇ ਹਨ।
ਇਸਲਈ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾੀਰਆਂ ਦਾ ਨੈਤਿਕ ਫਰਜ਼ (ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੈਅ ਬਚੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ) ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੇਣ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਰਾ-ਮਾਰੂ ਜੰਗ ਤੇ ਫਿਜ਼ੂਲ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਉਲਝਾ ਕੇ ਕੌਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਪੈਸਾ ਤੇ ਸਮਾਂ ਜ਼ਾਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸ ਵਿਵਾਦਿਕ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ ਹਨ? ਹਾਲਾਂਕਿ 3 ਕੁ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਤਤਕਾਲੀ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਗਿ: ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵੇਦਾਂਤੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਵਿਵਾਦ ਦੇ ਹੱਲ ਲਈ ਇਕ ਕਮੇਟੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਕਥਿਤ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇਸ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ ਹਨ (ਬਲਕਿ ਇਸ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਮੀਟਿੰਗ ਵੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ), ਇਸ ਬਾਬਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ - ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਪੁਜਾਰੀ ਖ਼ੁਦ ਕਿਸੇ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਮਸਲੇ ’ਤੇ ਚਰਚਾ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ‘ਸੈਮੀਨਾਰਾਂ’ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਅਤਿ ਲੱਚਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਲਿਖਾਰੀ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਅਖੌਤੀ ਜਥੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ’ਚੋਂ ਹੀ ਮਿਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ ਕਿ ਇਸ ਵਿਵਾਦਿਤ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਅਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਰਚਾਂ ਲਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਚਾਰਕ/ਲਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ’ਤੇ ਪੇਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਾਗਰੁਕ ਸੰਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਵਾਦਿਤ ਹੁਕਮਨਾਮਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਅੱਜਕਲ ਪੁਜਾਰੀ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਦੀ ਥਾਂ ਸੰਦੇਸ਼, ਆਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਮਤਾ ਲਫ਼ਜ਼ ਵਧੇਰੇ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਨੂੰ ‘ਹੁਕਮ’ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)।
ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦਾ ਗਠਜੋੜ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਖੇਚਲ ਕਰੇ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਬਾਦਲ ਪਰਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖ-ਵਿਰੋਧੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਗੂਆਂ/ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਹੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ’ਤੇ ਤਾਂ ਬਦੋਬਦੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ‘ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ’ ਨਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀ ਹਿੰਦੀ ਕਿਤਾਬ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਵੱਲੋਂ ਛਪਵਾ ਕੇ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਫ਼ਤ ਵੰਡਵਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਸਮੂਹ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਬਾਰੇ ਅਤਿ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਤੱਥ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ’ਤੇ ਕਿਤਾਬ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਤਾਂ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਪਰ ਸਿੱਖ ਸਮਾਜ ਵੱਲੋਂ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ? ਅਕਸਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖ ਰਵਾਇਤਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਤੱਥਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ’ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ?
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ‘ਗੁਰਬਿਲਾਸ ਪਾ: 6ਵੀਂ’ ਨਾਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਮਸਲਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਭਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਸੰਪਾਦਕ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਤਤਕਾਲੀ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵੇਦਾਂਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਸਬੰਧੀ ਤੱਥ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ’ਤੇ ਇਸਦੀ ਵੀ ਜਨਤੱਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਿਕਰੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਪਰ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ (ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ) ਖਿਲਾਫ਼ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜੇਕਰ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਬਕਾ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਕੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ?
ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਮਤੇ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾਲਤਾ ਕਰਨ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਗੁਰਮਤਿ-ਵਿਰੋਧੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੁਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ - ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੁਣ ਹੀ ਤਲਬ ਕਰਨ ਦੀ ਯਾਦ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ? ਕਿਧਰੇ ਅਜਿਹਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀਆਂ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡੇਰੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵੋਟਾਂ (ਸਾਰੇ ਹੀ ਡੇਰੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਤੋਂ ਅਗਵਾਈ ਲੈਣ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜ ਕੇ ਦੇਹਧਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਪਰਲ ਕੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਨਸਿਕ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਸਲਈ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਹੀ ਡੇਰੇਦਾਰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਸਮਰਥਕ ਬਣ ਕੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਗੁਰਿਆਈ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ) ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਬਾਦਲ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈਣੀਆਂ ਪੱਕਾ ਕਰਲ ਲਈ ਇਸ ਉ¤ਘੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਨੂੰ ਹੁਣ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ’ਤੇ ਤਲਬ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਕਿਧਰੇ ਅਜਿਹਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਆਸੀ ਆਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪੁਜਾਰੀ-ਸਿਆਸੀ ਗਠਜੋੜ ਦੀਆਂ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਪਾਜ ਉਘਾੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਇਸ ਸੰਭਾਵਿਤ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਥਾ-ਕੀਰਤਨ ’ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਵਾਉਣ ਦੀ ਚਾਲ ਚੱਲੀ ਹੋਵੇ?
ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਇਸ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਤਲਬ ਕਰਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਜੱਜ ਬਣ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਭਾਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤਕਰਤਾ (ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਧੁੰਮਾ) ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਿਆਂ ਉ¤ਘੇ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਖਿਲਾਫ਼ ਜਿਹੜਾ ਮਤਾ ਜਾਂ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਰੋਪੀ ਦਾ ਪੱਖ ਸੁਣੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤਕਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਸਹਿਮਤੀ ਜਤਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੇਸ਼ੀ ਉਪਰੰਤ ਕੀ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ, ਉਸਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਧੁੰਮੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ ਬਾਬਤ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥ ਅਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ‘ਗੁਰੂ’ ਸਾਬਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜੁਟਾ ਪਾਉਂਦੇ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਪਟਨਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਵਿੱਚ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਕਰਵਾ ਕੇ ਅਮਲੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ)?
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਿਵਾਦਿਤ ਅਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਭਾਰੀ ਦੁਵਿਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤ ਦੱਸਣ ਲਈ ਤਰਲੋ-ਮੱਛੀ ਕਿਉਂ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ? ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਵਿਵਾਦਿਤ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਰੁਤਬੇ ਬਾਰੇ ਦੋ-ਟੂਕ ਫੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਪਾ ਰਹੇ?

dsm gRMQ dy mudy dI kI bhuq CotI lVfeI hY?

ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਬੜੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਢੋਲ ਪਿੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਹਰ ਮੈਦਾਨ ’ਚ ਜਿੱਤ ਦੇ ਡੰਕੇ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ, ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ? ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲੀ ਤੀਕ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਦੇ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਦੀ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਈ ਜਾਂ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਪਛਾਣ ਕੇ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਸਮਝਣਾ ਅਤਿ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਲੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਲੜਾਈ ਲੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਮੁੱਢਲਾ ਸਿਧਾਂਤ ਜਿਸ ’ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ‘‘ਇਕਾ ਬਾਣੀ ਇਕੁ ਗੁਰੁ ਇਕੋ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿ।।’’ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ’ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕੋ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੰ੍ਰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਲੜ ਲੱਗਣਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ’ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੰ੍ਰਥ, ਸਾਧ, ਸੰਤ, ਦੇਹਧਾਰੀ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਆਗੂ ਦੀ ਮੁਥਾਜੀ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ।
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੰਗ ਨਸਲ, ਜਾਤ ਲਿੰਗ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵਿਚੋਲੇ ਜਾਂ ਕਰਮਕਾਂਡ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਹੁਕਮ ਤੇ ਰਜ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ’ਚ ਚੱਲਣ ਦਾ ਢੰਗ ਸਿਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਪਿੱਛੋਂ ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨਹੀਣ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਬਣਾ ਕੇ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰਨ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਲਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੁੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਰਾਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ’ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਤੋਰੀਆ ਫੁਲਦਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਲਈ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ‘ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ’ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਿਰੋਧ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਨ ’ਤੇ ਤੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਜਾਂ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਫਲਸਫਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੰ੍ਰਥ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮਕਾਂਡ ’ਚ ਉਲਝਾਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪੁਜਾਰੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜੇਕਰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਸੱਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਮਾਈ ’ਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ। ਫਲਸਫੇ ਦੇ ਰੂਪ ’ਚ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗੰ੍ਰਥ, ਸਰਬ ਲੋਹ ਗੰ੍ਰਥ, ਗੁਰਬਿਲਾਸ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਛੇਵੀਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਗੰ੍ਰਥ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ’ਤੇ ਹਮਲੇ ਜਾਰੀ ਹਨ।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗੰ੍ਰਥ ਦੇ ਰੂਪ ’ਚ ਸਿੱਖੀ ’ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਤਾਕਤਵਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦੋ ਤਖਤਾਂ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਜੀ ਡਾਹ ਕੇ ਗੁਰੂ ਵਾਲਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਤਖਤ ਅਤੇ ਗੁਰ ਸਥਾਨਾਂ ’ਤੇ ਇਹ ਰੁਤਬਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਤੋੜ ਯਤਨ ਜਾਰੀ ਹਨ। ਪਿੱਛਲੇ ਸਮੇਂ ’ਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਿਆਨੀ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਅੰਬਾਲਾ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕਾਲਜ, ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਕਾਲਾ ਅਫਗਾਨਾਂ ਆਦਿ ਨੇ ਅਵਾਜ਼ ਉਠਾਈ ਤੇ ਕਾਫੀ ਜ਼ੋਰ-ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਪੋਕਸਮੈਨ ਨੇ ਇਸ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਢੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਜਥੇਦਾਰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਪਿੱਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਸਿੱਖ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਦਾ ਸੀਮਤ ਵਿਰੋਧ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਭਾਵ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਦਸਮ ਗੰ੍ਰਥ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਇਸ ਦਾ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕਰਨ ’ਤੇ ਰੋਕ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ‘ਗੁਰੂ’ ਸ਼ਬਦ ਕੱਟਣ ਉਪੰ੍ਰਤ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਨਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਦੱਸੇ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਰਚਨਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀ ਪੱਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਤੋਂ ਤਨਖਾਹੀਆ ਕਰਾਰ ਦਿਵਾਉਣ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸਰਬਉਚਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਬਹਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ’ਚ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਰੋਧੀ ਲਹਿਰ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਦੇ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਨਾਇਕ ਵਜੋਂ ਉਭਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੋਈ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਬਲਕਿ ਵਿਵਾਦ ਚੱਲਦੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿਜੀ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਥਕ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਸੰਪਾਦਕ ਵਿਵਾਦ ਚੱਲਦਾ ਰੱਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਲੈਣਾ ਲੋਚਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਮ ਉਭਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਝੰਡਾ ਬਰਦਾਰ ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਬਣੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦੱਸ ਕੇ ਛੁਟਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਹਾਸਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿੱਢੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬਿਨ ਮੰਗੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਵਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਡੱਟ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਈਨ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ 24 ਜਨਵਰੀ 2010 ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਨਿਜੀ ਡਾਇਰੀ ਦੇ ਪੰਨੇ ’ਤੇ ਲੇਖ ਲਿਖ ਮਾਰਿਆ ‘‘ਦਸਮ ਗੰ੍ਰਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਲ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵੱਲ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ।’’ ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ‘‘ਅੱਜ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਰਲਾਵਟ ਸਿੱਖ ਫਲਸਫੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਰਲਾਵਟ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦ, ਲਖਮੀ ਚੰਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਦੀ ਦੇਣ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਗਰਦ ਗੁਬਾਰ ਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਹਟਾਏ ਬਿਨਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ‘ਨਾਨਕ ਫਲਸਫੇ’ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ’ ਤਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਉਸ ਵੱਡੇ ਗਰਦੇ ਗੁਬਾਰ ਦਾ, ਜੋ ਨਾਨਕ ਦੇ ਫਲਸਫੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦੇਣ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦੀਆਂ ਨੇ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ’ ਕਹਿ ਕੇ ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ’ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਿੱਤ ਵੀ ਲਉ ਤਾਂ ਵੀ ਢੇਰ ਸਾਰਾ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦੀ ਗਰਦ ਗੁਬਾਰ ‘ਨਾਨਕ ਫਲਸਫੇ’ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੀ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ‘ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ’ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਿੱਤ ਵੀ ਲਉਗੇ ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਹੈਰਾਨ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਓਗੇ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਸੁਧਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇ?’’

ਇਹ ਲੇਖ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿਰੁੱਧ ਤੇਜ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਲੀਹੋ ਲਾਹੁਣ ਦੇ ਤੁਲ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਪਾਦਕ ਸਾਹਿਬ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਕੋਈ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਹੋਵੇ ਸਗੋਂ ਉਹ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਵਾਦ ਜਿਉਂ ਦੇ ਤਿਉਂ ਰਹਿਣ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਗਰਮ ਗਰਮ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਠਕ ਵੱਧਦੇ ਰਹਿਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਮਿਲਦੇ ਰਹਿਣ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ’ਚ ਸੋਧਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਜ ਕੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਪਰ ਸੋਧਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੋਧਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਧਿਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਫੂਕ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ। ਵੇਖੋ 18 ਜਨਵਰੀ ਦੀ ਖ਼ਬਰ : ‘‘ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਰੱਦ। ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਕੈਲੰਡਰ ਰਿਲੀਜ਼। ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੱਦਾਵਾਰ ਆਗੂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਨਾ ਹੋਇਆ ਪਰ ਛੋਟੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਆਗੂ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।’ ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਉਸ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ’ਚ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਧੁੰਮਾ ਛਾਪ ਕੈਲੰਡਰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ (2010) ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਕੈਲੰਡਰ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪੰਥ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਵਾਨਤ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਦਾ ਸੰਮਤ 542 (ਸਾਲ 2010-11) ਦਾ ਅੰਕ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ ਉਹ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੰਪਾਦਕ ਜੀ ਕੱਦਾਵਾਰ ਆਗੂ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਉਹ ਸ: ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਅਤੇ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਮੱਕੜ ਨੂੰ ਹੀ ਕੱਦਾਵਾਰ ਆਗੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਦਾ ਭੋਗ ਪਾਇਆ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲੀ ਕੈਲੰਡਰ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਕਿਉਂ ਆਉਣਗੇ? ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਪਾਦਕ ਜੀ ਨੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਦੱਸ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੀਹੋਂ ਲਾਹੁਣ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਝੋਤਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ’ਚ ਸੋਧਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ’ਚ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਛਪ ਹੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਛਪਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਣ ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।

ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਜਿੱਤਣ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਿਕਲ ਆਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਮੁੱਦਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚੋਣਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਸੁਝਾਉ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤਾਂ ਦੂਸਰੀ ਧਿਰ ਕੋਲ ਹਨ। ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਨਾਮ ’ਤੇ ਜਥੇਦਾਰਾਂ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਵੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੀ ਸੰਸਥਾ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਤੁਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਜਥੇਦਾਰ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਝਗੜਾ ਨਿਪਟਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਝਾਉ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਰਹੇਗਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੰ੍ਰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸਿਰਮੌਰਤਾ ਬਹਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਸਿੱਖ ਇਸ ਦੁਬਿੱਧਾ ’ਚ ਹੀ ਫਸੇ ਰਹੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ‘ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ’ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਸਰਬ ਲੋਹ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਗੁਰਬਿਲਾਸ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਛੇਵੀਂ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਵੀ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਨ ਨਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਚੋਣਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕੋਈ ਮਾਅਰਕਾ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੌਕਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇ ਕੇ ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਮੰਜੀ ਚੁਕਵਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਲਾਮਬੰਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।

ਚੋਣਾਂ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਝੁੱਕ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਗਲਤੀ ’ਤੇ ਹਨ। ਸਗੋਂ ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਕੈਲੰਡਰ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਮੁੱਦਾ ਬਣਾ ਕੇ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਲਾਮਬੰਦੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਕਤ ਮੁੱਦੇ ਬਹੁਤ ਕਾਰਗਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦੀਏ, ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ, ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥੀ ਕਾਲ਼ੀ ਸਿਆਸਤ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੇ ਸਿੱਖ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜੇ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸੁਧਾਰ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਸਮਝੌਤਾਵਾਦੀ ਸਿਆਸਤ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕ ’ਚ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਛੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ ਜੇ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਸਮਝੌਤੇ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ (ਜਿਸ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਉਮੀਦ ਤਾਂ ਨਹੀਂ) ਤਾਂ ਲੋਕ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਟੈਂਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਿਆਸਤ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਖਸੀਅਤ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧੱਕਾ ਲੱਗੇਗਾ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ, ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦੀਏ, ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ, ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿੱਢੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧੱਕਾ ਲੱਗੇਗਾ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਫੜੇਗਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਾਦਲ ਵਿਰੋਧੀ ਬਹੁਤੇ ਦਲ ਵੀ ਬੇਸ਼ੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ’ਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਦੇ ਨਾਮ ’ਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਫੈਲਾਏ ਅੰਤਕਵਾਦ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹਨ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਵੀ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਕ ’ਚ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਜੇ ਉਹ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਸਕਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ’ਚੋਂ ਪੁਜਾਰੀਵਾਦ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੋ: ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ’ਚ ਡੱਟ ਕੇ ਨਿੱਤਰ ਆਉਣ ਤਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਟੈਂਡ ’ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਹੋਰ ਬਲ ਮਿਲੇ।

ਸਿੱਖ ਧਰਮ ’ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਵਾਦ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਗਰਦ ਗੁਬਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਲਾਹ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੱਸਣ ਕਿ ਜੇ ਉਹ 10 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦੋ ਤਖ਼ਤਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਡੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਮੰਜੀ ਚੁਕਾਉਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿੰਨਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਧੂੜ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਕਿਵੇਂ ਲਾਹ ਦੇਣਗੇ? ਆਖਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੌੜੀ ਦਰ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੀ ਹੋਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹਟਾਉਣਾ ਪਹਿਲੀ ਪੌੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸਟੇਜ ’ਤੇ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

“iswK rihq mrXfdf” dI AulMGxf krky dsm gRMQ df pRkfÈ,

svrn isMG kYlIPornIaf

“dsm gRMQ” dy msly nUM lY ky ipCly idnIN akfl qKq dy jQydfr igafnI gurbcn isMG vloˆ iewk “hukmnfmf”akfl qKq dy sfbkf jQydfr pRo[ drÈn isMG pRqI jfrI krky AunHF nUM qnKfhIaf krfr idwqf igaf. msly df mUl afDfr inAUXfrk ivc AunHF vloN kIrqn dOrfn dsm gRMQ Aupr kIqf igaf ivcfr hY, ijQoN ieh duibDf KVI kIqI geI hY. isafsI aqy KudgrË lok afpxy injI lfB Kfqr msly nUM idn bidn pycIdf bxf rhy hn. ies vyly hflfq kuJ ies qrHfˆ dy bxy hoey hn:“prjf aMDI igafn ibn kUV kusiq muKhu alfeI”(BfeI gurdfs, vfr ñ, pAuVI óú)“hAu Bfil ivkuMnI hoeI.aMDyry rfhu n koeI.ivic hAumY kir duKu roeI.khu nfnk ikin ibiD giq hoeI”(slok m: ñ, pMnf ñôõ)

igafnI gurbcn isMG vloN jfrI kIqy gey hukmnfmy ivc iliKaf hY: “pRo[ drÈn isMG nMU inwjI rUp `c hfËr ho ky spwÈtIkrn dyx dI qfkId kIqI geI sI. pMj isMG sfihb idwqy smyˆ qy akfl qKq ivKy hfËr ho ky ieMqËfr krdy rhy, pr aKOqI pRo[ drÈn isMG injI hAumY-hMkfr qy KudgrËI df pRgtf krky pMj isMG sfihbfn dy pyÈ nhIˆ hoieaf, jo ik gurU pMQ dy srvAuc asQfn akfl qKq dI mfx-mirXfdf qy isDFq dI Gor AulMGxf hY. ies kfrn gurU-inMdk pRo[ drÈn isMG rfgI nUM akfl qKq qoN qnKfhIaf krfr idwqf jFdf hY.” pr pRo[ drÈn isMG aqy AunHfˆ dy smrQkfˆ vwloN ieh ikhf jf irhf hY ik Auh injI qOr ‘qy afpxf spwÈtIkrn dyx leI akfl qKq ‘qy hfËr hoey. qkrIbn iek GMtf bYT ky AuuzIk krn qoN mgroN jdoN pMj isMG sfihbfn akfl qKq ‘qy nf afey, qfˆ Auh ardfs krky afpxf ilKqI spÈwtIkrn golk ‘qy rwK ky af gey.

poR[ drÈn isMG mMg kr rhy sn ik iksy bMd kmry dI bjfey akfl qKq Auqy sMgqfˆ dy sfhmxy pyÈI kIqI jfvy. Auh kih rhy sn ik Aunfˆ nUM akfl qKq Auqy hfËr hox df hI afdyÈ sI. jQydfr sfihbfn cfhuMdy sn ik Auh AunHfˆ dI bxfeI skwqryq (ijhVI iek vKrI iemfrq hY) ivKy pyÈ hox. ies kÈmkÈ ivc mslf ltk irhf hY.

koeI smfˆ sI jdoN akfl qKq qoN jfrI hukmnfmy awgy siqkfr nfl sB df isr Jukdf sI aqy gurU df hukm krky mMinaf jFdf sI pr awj jfrI kIqy gey hukmnfimafˆ nMU mMnx dI bjfey ikMqU-pRMqU kIqf jf irhf hY. ies df kfrn smJx dI loV hY. dyKxf pvygf ik ikqy hukmnfmf jfrI krn ivc jfxy-anjfxy pMQk mrXfdf dI AulMGxf qy nhIN ho rhI? kI “hukmnfmy” jfrI krn vfilafˆ dI ivcfrDfrf iewk hY? kI AunHF ivc pUrn eykqf hY? kI AunHF dI mrXfdf iewk hY? kI Auh “gurisKf ieko ipafru” vflI Bfvnf rKdy hn? kI AunHF dI soc iksy isafsI zr aqy pRBfv Qwly qF nhIN kMm krdI? pr jfpdf hY ik ieh sfrf kuJ jfxbuJ ky sfijÈ aDIn kIqf jf irhf hY.

pRo[drÈn isMG pRqI jo “hukmnfmf” jfrI hoieaf hY, Aus ivc vrqI geI ÈbdfvlI qoN vI iehI Jlk pYNdI hY ik ieh sfrI kfrvfeI iksy isafsI pRBfv Qwly, bdly dI Bfvnf aDIn, kuiVwqx nfl aqy jldbfËI ivc kIqI geI hY. sB qoN pihlfˆ jQydfr sfihbfn nUM afpxy jfrI kIqy hukmnfmy anusfr afp pihlfˆ akfl qKq qy suÈoiBq hoxf cfhIdf sI aqy sRI gurU gRMQ sfihb dI hËUrI ivc ardfs krky “kIqf loVIaY kMm su hir pih afKIaY”vflI cMgI Bfvnf sihq, inrpwK ho ky pyÈI smyN spwÈtIkrn lYxf cfhIdf sI. pr hYrfnI dI gwl ieh hY ik jQydfr sfihbfn akfl qKq `qy hfËr hI nhIN sn sgoN Auh afpxy bxfey hoey skwqryq ivc sn. jy Auh cfhuMdy ik pRo[ drÈn isMG AunHF dy bxfey hoey skwqryq `qy hI pyÈ hox qfˆ AunHF nUM pysLI leI Byjy gey afpxy hukmnfmy ivc spwÈt kr dyxf cfhIdf sI. ies qoN ielfvf cMgf huMdf jykr s[ gurcrnjIq isMG lFbf nUM vI bulfieaf jfˆdf ikAuNik AunHF ny afpxy tI[vI[ pRogrfm rfhIN pRo[ drÈn isMG Aupr doÈ lfieaf sI. aslIaq nUM hor jfnx leI aqy inafˆpUrvk PYslf lYx ihwq gurduafrf sfihb rOcYstr, inAU Xfrk ijQy kIrqn hoieaf, dI pRbMDk kmytI aqy sMgq nUM vI bulfieaf jf skdf sI pr jQydfr sfihbfn ny iksy qoN spwÈtIkrn ley bgYr hI “gurU inMdk” hox df Pqvf dy ky qnKfhIaf krfr dy idwqf.

ijQoN qwk dsm gRMQ df svfl hY,Aus bfry sB nUM pqf hY ik ieh mslf bVf purfxf hY. keI vfr ies Auqy vfdivvfd KVf hoieaf hY. bhuqy ivdvfnfˆ ny smuwcy dsm gRMQ nUM sRI gurU goibMd isMG dI rcnf mMnx qoN ienkfr kIqf hY. ÈRomxI kmytI ny vI afpxy pwqr nM: óöö÷ò imqI ó-ø-ñù÷ó anusfr PYslf kIqf hY ik “cirqoR pfiKafn jo dsm gRMQ ivc aMikq hY, dÈmyÈ bfxI nhIN. ieh purfqn ihMdU imiQhfsk sfKIafˆ df Auqfrf hY”. pr sfijÈ aDIn ilKfrI ny “kibE bfc bynqI cOpeI” nUM cirqoR pfiKafn ivc iliKaf hY. pMQ dy sUJvfn ivdvfnfˆ ny cOpeI sfihb nfl jo vfDU lPË “puin rfCskf kftf sIsf” aqy “ikRpf krI hm pr jgmfqf” nUM bfxI nf mMinaf aqyy “hmrI kro hfQ dy rwCf” qoN “dust doK qy lyhu bcfeI” qwk hI pRvfn kIqf, jo inqnym df ihwsf hY. pr duKFq Aus vyly vfprdf hY jdoN pMQ dy vfrs aKvfAux vfly, pMQk mrXfdf ‘qy pihrf dyx vfly, afp hI afpxy isDFqfˆ df Gfx krn lg pYNdy hn aqy mMnx qoN afkI ho bYTdy hn.

sRI grU gRMQ sfihb dy brfbr dsm gMRQ df pRkfÈ krky aKMz pfT kIqy jf rhy hn aqy AunHF ivc smrwQk bx ky afp Èfml huMdy hn. jdik pMQ dI bVI imhnq nfl iqafr kIqI “iswK rihq mirXfdf” anusfr sRI gurU gMRQ sfihb dy brfbr hor iksy pusqk jfˆ gMRQ df pRkfÈ krnf mnHfˆ hY. hux, dsm gRMQ qoN ielfvf nfnkÈfhI kYlMzr df mslf KVf krky iek hor nvfˆ vfd-ivvfd ÈurU kr ilaf igaf hY. bVI imhnq mgroN iswK kOm bRfhmx dI iek soc ivcoN inklI sI pr aPsos hY ienHfˆ pMQ dy muhfixafˆ, zyrydfrfˆ aqy sfDfˆ ‘qy ijhVy nf afp bRfhmxvfd dy cwkr ivcoN inklxf cfhuMdy hn aqy nf kOm nUM inklx idMdy hn. jQydfr sfihbfn DVf-DV ibafn dyeI jFdy hn ik nfnkÈfhI kYlMzr ivc soDfˆ krn nfl kOm ivc pUrn eykqf ho geI hY. koeI ienHfˆ nUM puCy ik quhfzy afpxy ivc qfˆ srbsMmqI jfˆ eykqf hoeI nhIN, kOm ivc ikvyN eykqf ho skdI hY? jfpdf ieh hY ik iksy zUMGI sfiËs aDIn nvyˆ-nvyˆ msly jfx buJ ky KVy kIqy jf rhy hn qfˆ jo hor qy hor hukmnfmf jfrI krn df islislf cldf rhy aqy kOm ivc Puwt peI rhy .

bVy siqkfr aqy inmrqf sihq sRI akfl qKq dy jQydfr sfihb, pMQk jQybMdIafˆ aqy sMgqfˆ pRqI bynqI hY ik jykr dUr-idRÈtI nfl inrpwK ho ky injI mwqByd nUM iek pfsy rK ky, hyT ilKy kuJ nukiqafˆ Auqy ivcfr kIqI jfvy qfˆ mslf hwl hox dI afs kIqI jf skdI hY.

ñ[ sB qoˆ pihlfˆ ieh jfnxf jrUrI hY ik pRo[ drÈn isMG dI kIrqn dOrfn Bfvnf kI sI? gurU dI vizafeI krnI jfˆ inMdf?

ò[ spwÈtIkrn ley bgYr “gurU inMdk” hox df Pqvf dyxf jfieË nhIN.

ó[ ptnf sfihb aqy hËUr sfihb dyjQydfr ijhVy afp akfl qKq dI srvAucqf nUM nhIN mMndy aqy “iswK rihq mrXfdf” dI AulMGxf krky dsm gRMQ df pRkfÈ, sRI gurU gRMQ sfihb dy brfbr krdy hn, AunHfˆ nUM pMjfˆ isMGfˆ ivc koeI pMQk PYslf lYx leI Èfml krnf ikQoN qk Xog hY?

ô[ iksy vI iswK dI pyÈI, akfl qKq Auqy hI sRI gurU gMQ sfihb jI dI pfvn hËUrI ivc pMQk rvfieqfˆ anusfr hovy.

õ[ gurduafrf rOcYstr, inAUXfrk dI pRMbDk kmytI aqy sMgq dy ivcfr ley jfx.

ö[ s[ gurcrnjIq isMG lFbf dI pyÈI krnI vI jrUrI bxdI hY, ikAuNik AunHfˆ Aupr aslIaq nUM qoV-mroV ky pyÈ krn df doÈ hY.

÷[ “dsm gRMQ” dy aKMz pfTfˆ dI nvIN pfeI jf rhI iprq Aupr vI pfbMdI lfeI jfvy.

ø[ pMQ dy sUJvfn ivdvfnfˆ df iekwT krky ieh inrxf ilaf jfvy ik dsm gRMQ ivc ikhVIafˆ bfxIafˆ sRI gurU goibMd isMG dIafˆ hn?

ù[ nfnkÈfhI kYlMzr ivc kIqIafˆ geIafˆ aKOqI soDfˆ nUM rwd kIqf jfvy.

ñú[ akfl qKq dI srv-Aucqf aqy afn-Èfn nUM brkrfr rwKx leI,pMjfˆ qKqfˆ dy jQydfr sfihbfn nUM isafsI pRBfv qoN Aupr AuT ky pMQk PYsly lYx.